ย……หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบรัด รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกภายในรถเงียบสงัด“ใกล้ถึงหมู่บ้านหมายเลขห้าแล้ว หลังจากทีมช่วยเหลือหมายเลขห้าลงรถ พวกเราจะแยกตัวจากกองกำลังหลักมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขาโดยตรง” ครูฝึกหงมองไปยังหมู่บ้านที่ลางเลือนในระยะไกลรถเคลื่อนตัวเข้าใกล้หมู่บ้านหมายเลขห้ามากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเทียบกับหมู่บ้านหมายเลขเจ็ดที่เพิ่งผ่านมา ที่นี่เงียบสงัดกว่ามากไม่มีเสียงร่ำไห้ สายตามองไปทางไหนก็ไม่เห็นผู้รอดชีวิตเลย โคลนและหินอันหนาทึบเหมือนฝังกลบทุกชีวิตไว้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่บอกเล่าเรื่องราวอันโศกเศร้า……ภายในรถ หลินชีเยี่ยรู้สึกได้ชัดเจนว่า ทหารใหม่หลายคนกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ สายตาจับจ้องซากปรักหักพังที่เงียบสงัด ราวกับจะพ่นไฟออกมาไม่ทันที่รถบรรทุกจะจอดสนิท มีคนหนึ่งลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง กระโดดออกจากรถบรรทุกที่กำลังแล่น ร่างของเขาร่วงลงท่ามกลางสายฝน วิ่งตรงไปยังซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว“ทหารต้าเซี่ยมาแล้ว!! มัจจุราชจงหลีกทาง!! ผู้ที่ยังมีชีวิตต้องรอด!!”เสียงของเขาก้องสะท้อนบนซากปรักหักพังในสายฝน ไม่รู้ว่าพูดให้ใครฟัง แต่เขารู้สึกว่า ต้องมีคนได้ยิน……ได้ยิน ก็เท่ากับเห็นความหวังพวกเขา คือความหวังของคนเหล่านี้!หลังจากที่มีคนหนึ่งกระโดดออกไป คนอื่นๆ ก็ทนไม่ไหว พวกเขากำหมัดแน่นแล้วกระโดดลงจากรถทีละคนรวบรวมพลังทั้งหมดในร่างกาย วิ่งไปยังซากปรักหักพังพลางตะโกนว่า“ทหารต้าเซี่ยมาแล้ว!
