ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดครึ้ม รถบรรทุกทหารหลายคันแล่นฝ่าถนนโคลนอย่างรวดเร็ว เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคารถดังสนั่น ผสานกับเสียงเครื่องยนต์และเสียงฟ้าร้อง ราวกับบทเพลงแห่งหายนะอันโกลาหลทหารใหม่หลายสิบนายนั่งเงียบอยู่ในรถ ร่างกายโยกไหวตามการสั่นสะเทือนของรถ น้ำฝนสาดซัดเข้ามาทางด้านหลังที่เปิดอยู่ ทำให้เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกชื้นครูฝึกหงนั่งอยู่ด้านหน้าสุด หยิบเสื้อกันฝนสีดำออกมาจากถุงผ้าป่าน แล้วส่งต่อกันไปให้ทุกคน“หมู่บ้านที่ประสบภัยอยู่ห่างไกลกัน บางแห่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของภูเขาจินหนาน บางแห่งอยู่ทางใต้ บางแห่งอยู่ในหุบเขา รถของเราไม่สามารถเข้าไปถึงได้ เราจะขับต่อไปอีกสักพัก แล้วทุกคนต้องเดินเท้าต่อไป หมู่บ้านที่อยู่ไกลที่สุดนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล เส้นทางขรุขระ ประกอบกับฝนตกหนัก และอาจเกิดแผ่นดินไหวซ้ำได้ทุกเมื่อ หากเป็นทีมกู้ภัยทั่วไป การเดินทางจากนอกภูเขาเข้าไปในภูเขาจะใช้เวลาเกือบสี่สิบแปดชั่วโมง เวลาทองในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยดินถล่มคือเจ็ดสิบสองชั่วโมง กว่าทีมกู้ภัยจะไปถึงก็แทบจะไม่มีเวลาช่วยเหลือแล้ว แต่พวกนายต่างออกไป หลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างหนักมาหลายครั้ง แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย พวกนายก็สามารถเดินผ่านเส้นทางนี้ได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง”ครูฝึกหงหยิบแผนที่ภูเขาจินหนานออกมา คลี่ออกบนพื้น ส่องไฟฉาย แล้วย่อตัวลงวาดด้วยปากกา“หลังจากที่พวกเราครูฝึกได้หารือกันแล้ว เราได้กำหนด
