ากหวังพูดอย่างสงบ“แต่ว่า หลินชีเยี่ยก็เพิ่งจะออกจากค่ายฝึกอบรมมาเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือประสบการณ์ก็ยังไม่เพียงพอ คงไม่ให้เขาไปสร้างหน่วยรบพิเศษเร็วขนาดนั้นหรอก เบื้องบนน่าจะส่งเขาไปฝึกฝนกับหน่วยประจำเมืองซักแห่ง รอจนถึงเวลาที่เหมาะสม แล้วค่อยให้เขาไปก่อตั้งหน่วยใหม่”“ดังนั้น หากพวกเราขอให้หลินชีเยี่ยมาที่นี่ เบื้องบนคงไม่มีทางอนุมัติหรอก”นภาถอนหายใจอย่างจนปัญญา ดูท่าทางผิดหวังไม่น้อย“น่าเสียดายจริงๆ……”“ไม่มีอะไรน่าเสียดายหรอก” หน้ากากหวังลุกขึ้นยืน ยิ้มพลางตบไหล่นภา “นายไม่รู้สึกตื่นเต้นบ้างเหรอ?”“ตื่นเต้นอะไร?”“ตื่นเต้นกับวันที่เขาจะนำหน่วยรบพิเศษหน่วยใหม่เอี่ยม ยืนหยัดเคียงข้างพวกเราไงล่ะ” หน้ากากหวังมองออกไปนอกหน้าต่าง พึมพำกับตัวเอง “ฉันคาดหวังมากเลยนะ……”……เมฆทะมึนค่อยๆ ปกคลุมทั่วท้องฟ้า ดวงอาทิตย์อันร้อนแรงราวกับถูกเนรเทศออกไปในความมืดมิด ค่อยๆ เลือนหายไปหลังม่านหมอกหนาทึบ อากาศร้อนอบอ้าวและหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกโลกใบนี้กำลังรอคอยสายฝน“ฝนกำลังจะตกหนักแล้ว” หลินชีเยี่ยพิงอยู่ที่ระเบียงหอพัก เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดลงเรื่อยๆ“ตกเถอะ ตกเถอะ ตกแล้วค่อยดีหน่อย อากาศบ้านี่ร้อนจนคนจะตายอยู่แล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งเช็ดเหงื่อพลางบ่นอย่างระอาค่ายฝึกอบรมไม่มีเครื่องปรับอากาศ ในสภาพแวดล้อมที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้ แทบไม่มีใครอยู่ในหอพักได้ ทหารใหม่ส่วนใหญ่จึงวิ่งออกมาที่ระเบียงเพื่อพยาย
