รั้งนี้……จะได้ของวิเศษมาแล้วสินะ……เช้าวันรุ่งขึ้นครูฝึกหงมาถึงหน้าประตูโกดังแต่เช้าตรู่ตามปกติ เพื่อตรวจสอบปริมาณอาวุธในค่ายฝึกอบรม งานนี้ควรเป็นของครูฝึกกู้ แต่เนื่องจากเขาป่วยเป็นโรคทางจิต จึงต้องกลับบ้านไปพักฟื้น ภาระเหล่านี้จึงตกอยู่บนบ่าของครูฝึกหง“เฮ้อ ประตูนี้มันเรียบง่ายเกินไป ไม่รู้ว่าพวกหน่วยสนับสนุนจะมาติดตั้งประตูใหม่เมื่อไหร่ ไม่งั้นถ้ามีคนเข้ามาขโมยของจะทำยังไง……”ครูฝึกหงส่ายหัวพลางผลักประตูเหล็กพับออก “แต่นี่ก็เป็นค่ายฝึกนะ ใครจะกล้าเข้ามาขโมย……เอ๊ะ?”ครูฝึกหงยืนอยู่หลังประตูที่เปิดออก มองดูโกดังที่ว่างเปล่าตรงหน้า ชะงักอยู่กับที่“อืม……ดูเหมือนเมื่อคืนฉันจะนอนดึกไปหน่อย ทำให้เหนื่อยจนตาฝาดสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า…” เขาขยี้ตาตัวเองแล้วมองไปข้างหน้าอีกครั้งหลังจากความเงียบผ่านไปห้าวินาที เสียงสบถ ‘เวรเอ๊ย!’ ก็ดังก้องไปทั่วทั้งค่ายฝึกอบรม……“อะไรนะ? โกดังอาวุธว่างเปล่า?” หยวนกังเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ตรวจสอบแล้วหรือยัง?”“ตรวจสอบแล้ว ตรวจทั้งหมดแล้ว!” ครูฝึกหงพูดอย่างหนักแน่น “เนื่องจากไม่มีกล้องวงจรปิดในโกดัง จึงไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จากกล้องวงจรปิดภายนอก ไม่มีใครเข้าใกล้โกดังเลย กล้องที่ประตูค่ายก็ตรวจดูแล้ว สิบวันที่ผ่านมาไม่มีบุคคลต้องสงสัยเข้าออก”“ไม่ใช่คนภายนอกทำงั้นเหรอ?” หยวนกังขมวดคิ้วเล็กน้อย “งั้นเป็นคนใน?”“แต่ถ้าเป็นคนใน แล้วอาวุธไปไหนล่ะ?” ครูฝึกหงเบิกตากว้าง “นั่นม
