ต่อไปพี่เฟยจะดูแลเอง ตอนนี้ยังทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ค่อยๆ เรียนรู้ไปก็พอ”อาจูกะพริบตาแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย“อ้อ แล้วช่วงนี้สองคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?” หลินชีเยี่ยถาม“นิกซ์ก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรทำก็อาบแดดบ้าง พูดคนเดียวบ้าง ส่วนเมอร์ลิน……ช่วงนี้แปลงร่างเป็นปลาดาวน้อยลงหน่อย แต่ก็ยังคงน่าปวดหัวอยู่ดี แต่ช่วงนี้เขาดูจะชอบอ่านหนังสือ อยู่แต่ในห้องสมุดไม่ยอมออกมาเลย” หลี่อี้เฟยรายงานตามความเป็นจริงหลินชีเยี่ยพยักหน้า “ก็ยังดี อย่าลืมให้พวกเขากินยาตรงเวลาทุกวันนะ ฝากสองคนนี้ไว้กับนายด้วย ต่อไปนายก็เป็นหัวหน้าพยาบาล ดูแลพวกเขาให้ดีล่ะ”หลี่อี้เฟยมุมปากกระตุก “เข้าใจแล้ว แต่ทำไมคำว่าหัวหน้าพยาบาลฟังดูเหมือนผู้ก่อการร้ายยังไงก็ไม่รู้……”หลินชีเยี่ยไม่สนใจคำบ่นเหล่านั้น เขาคิดในใจแล้วก็ออกจากโรงพยาบาลจิตเวชไปหลังจากที่หลินชีเยี่ยจากไป หลี่อี้เฟยมองดูรูบิคที่กำลังซักผ้าอยู่ แล้วแอบกระซิบที่ข้างหูของอาจูด้วยท่าทางลับๆล่อๆ ว่า“อาจู……”“ครับ?”“นายเล่นไพ่นกกระจอกเป็นไหม?”อาจูคิดชั่วครู่ “เต้าเจี้ยว? เต้าเจี้ยวที่กินได้น่ะเหรอ?” *[1]หลี่อี้เฟย “…”……“ชีเยี่ย! ชีเยี่ย! ตื่นเร็ว!”ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความตื่นเต้น เขย่าตัวหลินชีเยี่ยพลางพูดว่า “คะแนนการฝึกซ้อมเมื่อวานออกมาแล้ว นายได้ที่หนึ่ง!”“อ้อ” เด็กหนุ่มตอบอย่างเกียจคร้าน“อ้อ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเบิกตากว้าง “นายได้สิบเก้าคะแนน สูงกว่าอันดับส
