อนกับที่ปีศาจอสรพิษห้ามยึดครองร่างของหลี่อี้เฟยหลินชีเยี่ยส่งสัญญาให้เด็กชาย “เซ็นมันสิ”เด็กชายรับสัญญามาโดยไม่พูดอะไร อ่านอย่างละเอียดหนึ่งรอบ พลางพยักหน้า แล้วหยิบปากกาเตรียมเซ็นชื่อ……“อืม……ชื่อของผมเขียนยังไงนะ?”“นายอ่านหนังสือไม่ออกเหรอ?”“ใช่ครับ”“ไม่รู้หนังสือแต่ดูนานขนาดนั้นเนี่ยนะ”หลินชีเยี่ยพูดไม่ออก “นายชื่ออะไร?”“อาจู”หลินชีเยี่ยพยักหน้า เขียนตัวอักษรสองตัวลงบนฝ่ามือของตัวเอง มองดูเด็กชายตัวน้อยที่กำลังคัดลอกชื่อของตัวเองอย่างตั้งใจ ทันใดนั้นความรู้สึกผิดก็ผุดขึ้นในใจ……แบบนี้……ไม่นับเป็นการใช้แรงงานเด็กใช่ไหม?“นายอายุเท่าไหร่แล้ว?” หลินชีเยี่ยอดถามไม่ได้“ผมเหรอ? ดูเหมือนจะร้อยสามสิบกว่าปีแล้วมั้ง ทำไมเหรอ?”“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร นายเซ็นต่อไปเถอะ……”อาจูเซ็นชื่อของตัวเองอย่างจริงจัง แม้ว่าลายเซ็นจะคดเคี้ยวไปมา แต่มันก็ยังใช้ได้ หลังจากสัญญาฉบับนี้สลายไปแล้ว ประตูห้องขังก็ค่อยๆ เปิดออกในเวลาเดียวกัน ชุดพยาบาลสีฟ้าแบบเดียวกับของหลี่อี้เฟยก็สวมอยู่บนตัวของอาจู บนป้ายชื่อที่หน้าอกเขียนหมายเลขไว้ 002เขาเป็นพนักงานคนที่สองของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้“ตอนนี้ผมต้องทำอะไร?” อาจูเอียงศีรษะถาม“รอก่อน ยังมีอีกคน” หลินชีเยี่ยเดินไปที่ห้องขังข้างๆ มองรูบิคที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “สิ่งที่ฉันพูดกับเขาเมื่อกี้ นายคงได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยค่อนข้างอ่อนโยนกับอาจูที่เป็น
