างช่างสงบและเงียบสงัดเหลือเกิน‘ฮึ……รู้สึกเหมือนอยู่บ้านพักคนชราเลยแฮะ!’ หลินชีเยี่ยคิดในใจเขาไม่ได้รบกวนใคร เดินเข้าไปที่ประตูห้องผู้อำนวยการเพียงลำพัง แล้วเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดินเดินตามบันไดหินที่มืดและอับชื้นไปได้สักพัก หลินชีเยี่ยก็ได้ยินเสียงร้องไห้โหยหวนดังมาจากห้องขังที่อยู่ข้างหน้า……“ฮือฮือฮือ…”“ทำไม ทำไมต้องฆ่าผมด้วย ผมทำอะไรผิด……ฮือฮือฮือ”“คนเลว พวกคนเลวทั้งนั้น! รังแกเด็กแบบนี้!”“แม่จ๋า ผมอยากกลับบ้าน ฮือฮือฮือ…”หลินชีเยี่ยได้ยินเสียงนั้นพลันชะงักไป ดวงตาฉายแววงุนงงอะไรกัน ทำไมถึงขังเด็กเอาไว้?ไม่ใช่แมงมุมกับรูบิคหรอกหรือ? เด็กคนนี้มาจากไหนกัน?เขาเร่งฝีเท้าไปที่หน้าห้องขัง เมื่อมองเข้าไปข้างใน เห็นเด็กชายตัวน้อยใบหน้าเต็มไปด้วยลายแมงมุม ดวงตาสีแดงฉาน กำลังกอดตัวเองนั่งยองๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่มุมห้องเขาเห็นเด็กชาย และเด็กชายก็เห็นเขา เด็กน้อยหยุดร้องไห้ทันที เม้มปากด้วยความน้อยใจ……เหมือนเด็กที่ถูกโจรจับตัวไป อยากร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้องเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น เด็กชายก็นึกถึงภาพตอนที่ตัวเองถูกฆ่า ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือดด้วยความกลัวหลินชีเยี่ยพินิจดูเด็กชายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ “นายคือแมงมุมเหรอ?”“นายสิที่เป็นหมู!” เด็กชายพึมพำเบาๆ ให้ได้ยินแค่ตัวเองหลินชีเยี่ย “…”พูดตามตรง เขาไม่เคยคิดเลยว่าแมงมุมตัวนั้นจะเป็นเด็กชายตัวน้อย ก่อนหน้านี้คิดว่าเสียงพูดที่ไ
