ว้”เติ้งเหว่ยและคนอื่นๆ มองหน้ากัน แล้วพยักหน้าอย่างจำใจ พวกเขารู้นิสัยของเสิ่นชิงจู่ดี เมื่อตัดสินใจทำอะไรแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยนใจเสิ่นชิงจู่หยิบหมากฝรั่งออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนเข้าปาก หมุนคอไปมา ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้า แววตาเฉียบคมและลึกล้ำเขาวางมือทั้งสองข้างบนประตูโกดัง แล้วออกแรงผลักเอี๊ยด!!ประตูที่หนักอึ้งถูกผลักออกเป็นช่องแคบๆ เสิ่นชิงจู่เดินเข้าไปคนเดียว ใบหน้าดูผ่อนคลายราวกับมาเที่ยวพักผ่อนโกดังหลังนี้ไม่ได้ใหญ่มากนัก แต่ก็ไม่เล็กเกินไป ขนาดประมาณสามสนามบาสเกตบอลต่อกัน แสงแดดส่องลอดผ่านช่องระบายอากาศบนหลังคาลงมา ส่องสว่างมุมมืดของโกดังใยแมงมุมหนาแน่นปกคลุมเกือบทั่วทั้งโกดัง เส้นใยสานกันสลับซับซ้อน เตียงใยแมงมุมนุ่มๆ สีขาวลอยอยู่กลางอากาศ บนนั้นมีเด็กชายตัวน้อยลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เช็ดน้ำลายที่มุมปาก แล้วมองลงมาด้านล่างด้วยสายตามึนงง……มนุษย์หนึ่งคน แมงมุมหนึ่งตัว จ้องมองกันแบบนั้นเพียงชั่วครู่ เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองก็ดังก้องไปทั่วโกดังอันกว้างใหญ่“ช่วยด้วยยยย!!!”
