่าสิ่งลี้ลับนั้นฆ่าคน เมื่อนายได้เห็นกับตาว่าเพื่อนทหารที่คุ้นเคยถูกฟันขาดเป็นสองท่อน นายยังคิดว่านี่เป็นการฝึกซ้อมอยู่อีกหรือ?”“การฝึกซ้อมอะไรกัน ที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตคนสิบกว่าคน?”แววตาของมอลลี่เต็มไปด้วยความอาฆาต “ฉันจะต้อง……ฆ่าสิ่งลี้ลับนั่นด้วยมือของฉันเอง!”ไป๋หลี่พั่งพั่งเงียบไปครู่หนึ่ง “แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงต่อ?”“ตามฉันมา” มอลลี่คว้าข้อมือของคุณชายน้อยอีกครั้ง พยักหน้าให้กับทหารหญิงข้างๆ เธอพาทั้งสองคนทะลุผ่านกำแพงไปหลายชั้น ในที่สุดก็มาถึงห้องน้ำร้อนที่นี่น่าจะเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดในตึกนี้ เดิมทีอยู่ทางขวาสุดของชั้นหนึ่ง เป็นที่สำหรับให้ทหารใหม่มาต้มน้ำร้อนขนาดเท่ากับห้องสามห้องต่อกันตอนนี้ในพื้นที่อันกว้างใหญ่ มีทหารหญิงนั่งอยู่บนพื้นหลายสิบคน พวกเธอนั่งล้อมวงกันเป็นสามกลุ่ม แต่ละคนถือกระดานวาดภาพอยู่ในมือ ราวกับกำลังบันทึกอะไรบางอย่าง ทุกคนรักษาความเงียบ เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาราวกับว่าแค่สบตาก็สามารถสื่อสารกันได้ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นภาพที่แปลกประหลาดเช่นนี้ จึงยืนตะลึงอยู่กับที่มอลลี่ทำสัญญาณมือให้กับหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่ม ทันใดนั้นปลายนิ้วเธอคนนั้นก็เปล่งแสงสว่างขึ้นมา จากนั้นเสียงอึกทึกก็ดังขึ้นในหัวของไป๋หลี่พั่งพั่ง ราวกับว่ามีคนเอาหูฟังมาสวมให้เขา เสียงนั้นดังชัดเจน“ไม่ถูก ไม่ถูก พี่มอลลี่บอกว่าตอนที่ไปสอดแนมมา ข้างๆ ห้อง 46 ไม่ใช่ห้องนอน แต่เป็นทางเดินที่หมุนไปเก้าสิบ
