รั้ง แต่ประตูกระจกก็ยังไม่ขยับ แม้แต่รอยร้าวเล็กๆ ก็ไม่มีเฉาเยวียนเก็บดาบอย่างจนปัญญา แล้วหันมามองหลินชีเยี่ยที่กำลังครุ่นคิดด้วยสภาพร่างกายของพวกเขาในตอนนี้ ตามหลักการแล้วน่าจะสามารถทุบกระจกประตูที่นี่ได้ด้วยมือเปล่าสถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ ต้องเป็นฝีมือของบางสิ่งบางอย่างในตึกนี้แน่นอนทันใดนั้น หลี่ฉ่าวกวงก็พูดขึ้นมาว่า “มิติตรงนี้ถูกตัดขาดแล้ว”หลินชีเยี่ยหันไปถามอย่างสงสัย “มิติถูกตัดขาด?”“ใช่” หลี่ฉ่าวกวงพยักหน้า “ผนึกต้องห้ามของฉันเกี่ยวข้องกับมิติ ดังนั้นจึงรับรู้ถึงสถานการณ์ของตึกนี้ได้ แม้ว่าจะดูเหมือนอยู่ตรงหน้าเรา แต่ในแง่ของมิติแล้ว มันไม่ได้อยู่ที่นี่”“แล้วพวกเราจะเข้าไปได้ยังไง?”“ให้ฉันลองดูนะ” หลี่ฉ่าวกวงเดินไปข้างหน้า ชักดาบออกมาจากด้านหลัง ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบดาราของหน่วยพิทักษ์ราตรี แต่เป็นดาบใหญ่ที่มีพู่แดงแบบเมื่อหลายสิบปีก่อน กอปรกับหลี่ฉ่าวกวงที่ผมบางอยู่แล้ว มองไกลๆ จึงดูเหมือนพวกนักเลงที่ถือมีดไล่ฟันคนหลี่ฉ่าวกวงยืนนิ่งหน้าประตู สูดหายใจลึก แล้วฟันดาบออกไปอย่างรวดเร็ว!คมดาบผสานกับแสงสีเทาจางๆ พุ่งชนประตูกระจก ในขณะที่แสงสีเทานั้นแผ่ออก เสียงเบาๆ ก็ดังขึ้น ราวกับมีบางสิ่งแตกออกเป็นชิ้นๆประตูกระจกไม่ได้แตกแม้แต่น้อย ทว่าหลี่ฉ่าวกวงใช้มือทั้งสองข้างดันเบาๆ ก็สามารถเปิดมันออกได้ เผยให้เห็นทางเดินมืดมิดภายใน“เข้าไปเร็ว ฉันสามารถผ่ามิตินี้ได้แค่มุมเดียว อีกสักพักมันจะ
