ปอีกครั้ง ดวงตาทั้งสองจ้องมองแมงมุมที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วน่าทึ่ง เขาเกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างกายเฉาเยวียนก็ยื่นมือออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เตรียมจับด้ามดาบที่อยู่ด้านหลัง ปลดปล่อย [ราชันทมิฬล้างผลาญ]ภายใต้สายตาอันตึงเครียดของทุกคน แมงมุมสีเทาขาวตัวนั้นพลันเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน พุ่งชนกระจกหน้าต่างด้านข้างแตกกระจาย ร่างกระพือวูบหนึ่ง ก็หายลับไปจากสายตาของทุกคนหลินชีเยี่ย “?”ทุกคน “???”คนทั้งสามยืนงงอยู่กับที่ ก่อนจะค่อยๆ ได้สติกลับมา……แมงมุมยักษ์ขั้นชวนที่เต็มไปด้วยไอสังหารนั่น……วิ่งหนีไปแล้วเหรอ?หืม?!หลินชีเยี่ยมองร่างของหวังลี่ที่ถูกกินจนเละเทะด้วยความเคลือบแคลงใจ แล้วมองไปทางหน้าต่างที่แมงมุมชนจนแตกตอนที่มันหนีไป เขาจมอยู่ในภวังค์ความคิด“แปลก……แมงมุมตัวนี้ ควรจะเป็นสัตว์ประหลาดที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา และสนุกกับการกินคนไม่ใช่เหรอ?”“ในเมื่อความแข็งแกร่งของทั้งสองฝั่งแตกต่างกันมากขนาดนี้ ทำไมมันถึงต้องวิ่งหนี?”ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังครุ่นคิด เฉาเยวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ปล่อยมือที่เตรียมจับดาบลง ดูเหมือนจะโล่งใจที่วันนี้ไม่ต้องถูก ‘ตรวนพรหมจรรย์เฉาเยวียน’ มัดอีกครั้ง……“มันวิ่งเร็วเกินไป พวกเราไล่ตามไม่ทันเลย”ทหารใหม่ที่พยายามไล่ล่าแมงมุมวิ่งกลับมา พูดพลางหอบหายใจเสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้วมองมาที่หลินชีเยี่ย “ต่อไปเราจะทำอย่างไร?”“แปลก……นี่มันไม่สมเหตุสมผล” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า ละทิ้ง
