ว่างเปล่าไร้ผู้คน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุม กลุ่มใยแมงมุมหนาทึบพันกันไปมา ผสานรวมกันเป็นตาข่ายสีขาวขนาดใหญ่ที่น่าขนลุก แทบจะครอบคลุมทุกมุมของห้องโถงโรงอาหารในโรงอาหารที่มืดสลัว ใยแมงมุมที่น่าสยดสยองเหล่านี้ ราวกับสัตว์ประหลาดกระหายเลือดที่อ้าปากกว้าง กำลังแยกเขี้ยวใส่หลินชีเยี่ยกับพรรคพวก……ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติกลับมา“รังแมงมุม?” หลี่ฉ่าวกวงเอ่ยอย่างตกใจ “มันใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง……”“นี่ไม่ใช่แมงมุมธรรมดา มันน่าจะเป็น……สิ่งลี้ลับที่เกี่ยวข้องกับแมงมุม” หลินชีเยี่ยพูดอย่างช้าๆ สายตาหยุดอยู่ที่จุดหนึ่งบนใยแมงมุม ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย“ดูตรงนั้น” เขาชี้ไปยังที่แห่งหนึ่งตรงกลางใยแมงมุม มีร่างที่เละเทะไปด้วยเลือดและเนื้อติดอยู่ ชายคนนั้นแขนขาบิดเบี้ยว มีรอยแผลน่ากลัวพาดจากหน้าอกไปถึงท้องน้อย แทบจะผ่าร่างออกเป็นสองส่วน อวัยวะภายในหายไปจนหมด……ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเขา แม้จะไร้ซึ่งชีวิตแล้ว แต่ยังคงจ้องเขม็งไปยังจุดหนึ่ง ราวกับว่าที่นั่นเคยมีสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนได้ผ่านความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสก่อนตาย“หวังลี่?!” มีคนร้องออกมาด้วยความตกใจจากด้านหลังหลินชีเยี่ย “นั่นคือหวังลี่ที่อยู่ในตึกที่สองใช่ไหม?! ทำไมถึงเป็นแบบนี้…”ไม่ใช่แค่เขา คนส่วนใหญ่ที่นี่ต่างก็รู้จักชายที่ตายอย่างทรมานบนใยแมงมุมได้ เพรา
