ที่ประตูใหญ่ของค่ายฝึกอบรมชายคนหนึ่งสวมชุดลำลองและหมวกแก๊ป เดินเข้ามาอย่างลับๆ ล่อๆ เขามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แล้วดึงหน้ากากอนามัยขึ้นมาปิดบังใบหน้า“คุณเป็นใคร?” ครูฝึกที่เฝ้าประตูถามอย่างสงสัยชายคนนั้นหยิบบัตรประจำตัวออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ครูฝึก แล้วดึงหน้ากากลงเล็กน้อย“ฉันเอง!”“เจ้ากู้? นายแต่งตัวแบบนี้ทำไม?” ครูฝึกเบิกตากว้างครูฝึกกู้ถอนหายใจ สองเดือนที่ไม่ได้เจอกัน ใบหน้าของเขาดูอิดโรยมาก“ฉันพักอยู่ที่โรงพยาบาลมาระยะหนึ่ง กลับมาเอาของนิดหน่อย แต่หมอแนะนำว่าฉันไม่ควรพบคนที่เกี่ยวข้องกับอาการป่วยโดยตรง……สรุปคือ ฉันไม่ควรให้ใครจำได้”“อ้อ อย่างนี้นี่เอง……” ครูฝึกพยักหน้า “นายรีบเข้าไปเถอะ พอเอาของเสร็จก็ออกมา ตอนนี้พวกทหารใหม่น่าจะอยู่ที่โรงอาหาร นายเลี่ยงไปทางอื่นก็ได้”“โอเค”ครูฝึกกู้พยักหน้า แล้วปิดหน้าอีกครั้ง วิ่งไปทางหอพักครูฝึกราวสายลมตามที่ครูฝึกตรงประตูบอกไว้ ตอนนี้ทหารใหม่ส่วนใหญ่กินข้าวที่โรงอาหาร ในค่ายฝึกอบรมแทบไม่มีคน มีทหารใหม่เดินผ่านบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่ใช่คนที่ครูฝึกกู้ไม่อยากเจอแต่ว่า……เขารู้สึกว่าทหารใหม่ที่เดินผ่านมองมาด้วยสายตาแปลกๆครูฝึกกู้ส่ายหัว คิดว่าตัวเองคงคิดมากไป ในเมื่อห่อตัวขนาดนี้แล้ว จะมีใครจำได้ว่าเป็นใคร? ถึงคนพวกนี้จะจำได้ก็คงไม่เป็นไรมาก……“ครูฝึกกู้กลับมาแล้ว!!!!”ทหารใหม่คนหนึ่งเพ่งพินิจครูฝึกกู้สักพัก แล้วเปล่งเสียงตะโกน!หลังจากเสียงดังข
