มเถอะ” ครูฝึกหงรู้สึกโล่งใจ โบกมือแล้วหันหลังเดินจากไปเหลือเพียงหลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่เดิม รอจนครูฝึกหงเดินไปไกล มุมปากพลันยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่…………“ฉันอยากขอร้องพวกนายเรื่องหนึ่ง”หลังกลับมาที่สนามยิงปืน หลินชีเยี่ยมองไป๋หลี่พั่งพั่งและเฉาเยวียน แล้วเอ่ยอย่างจริงจังทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างสงสัย “เรื่องอะไร?”“สองวันนี้ ถ้าเห็นครูฝึกกู้ในค่าย ต้องรีบบอกฉันทันทีนะ!”“ทำไมล่ะ?” เฉาเยวียนอดถามไม่ได้“ฉันมีเรื่องอยากจะถามเขาหน่อย”ไป๋หลี่พั่งพั่งครุ่นคิดครู่หนึ่ง “สำคัญมากเลยเหรอ?”“สำคัญมาก”“ได้ เรื่องนี้ไว้ใจผมได้เลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งตบอกตัวเอง หยิบนาฬิกาโรเล็กซ์สามเรือนออกมาจากกระเป๋า แล้วชูขึ้นสูงพลางสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตะโกนบอกทหารคนอื่นๆ ในสนามยิงปืนว่า“พี่น้องทั้งหลาย! ผมอยากขอร้องพวกคุณเรื่องหนึ่ง……”
