พักของครูฝึกคนหนึ่งตำราโบราณและวิทยานิพนธ์เล่มหนากระจัดกระจายอยู่บนพื้นจนแน่นขนัด ท่วมทับพื้นไม้สีน้ำตาลเข้มท่ามกลางกองหนังสือที่ซ้อนทับกันนั้น ครูฝึกกู้กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือในมืออย่างตั้งใจ บางครั้งก็ครุ่นคิด บางครั้งก็ขมวดคิ้ว……“ความจริงของโลก……มันจริงหรือ? มันเท็จหรือ……ไม่ใช่สิ……มันไม่ถูกต้อง…”ครูฝึกกู้ขมวดคิ้วแน่นขณะวางหนังสือในมือลง แล้วนวดเอวที่ปวดเมื่อย ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ทั้งร่างดูอิดโรยอย่างยิ่ง“ช่างเถอะ นอนพักก่อนดีกว่า”เขามองเวลาพลางพึมพำกับตัวเองครูฝึกกู้ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น คลานขึ้นเตียง ถอนหายใจยาวๆ แล้วหลับตาลง……หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……ครึ่งนาทีต่อมาเขาพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง สองมือเกาศีรษะไม่หยุด……“อ๊า!! บ้าจริง! โลกนี้มันคือเรื่องจริงหรือเปล่า?”“มันคือเรื่องจริง?”“หรือโกหก?!”“อ๊าก!!”
