ลี่พั่งพั่ง บรรยากาศของมื้ออาหารจึงคึกคักเป็นพิเศษ ส่วนเฉาเยวียนกลายเป็นเครื่องจักรกินอาหารที่ไร้ความรู้สึก ก้มหน้าก้มตากินอย่างบ้าคลั่งส่วนเสิ่นชิงจู่……นั่งอย่างเกร็งๆ อยู่ตรงนั้น พูดจาตอบโต้บ้างถ้ามีคนถาม ความก้าวร้าวที่เคยมีในค่ายหายไปหมดสิ้น กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มขี้อายไปเสียอย่างนั้นหลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว หลินชีเยี่ยก็หยิบกระเป๋าเดินทาง ล่ำลาสมาชิกหน่วย 136 แล้วออกเดินทางไปยังจุดนัดหมายกับอีกสามคนรถบัสสีดำหลายคันที่คุ้นเคยจอดรออยู่ที่นั่นแล้วหลังจากส่งมอบดาบดาราแบบที่นำออกมาจากค่าย หลินชีเยี่ยก็ขึ้นรถบัสและนั่งที่แถวหลังสุดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืน เค้าโครงของเมืองปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง บนยอดตึกที่อยู่ไกลออกไป เห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังนั่งถือปืนไรเฟิลเพียงลำพัง เฝ้ามองหลินชีเยี่ยจากไปอย่างเงียบงัน……ไม่นานนัก รถบัสก็ค่อยๆ เคลื่อนตัว ท่ามกลางแสงดาวและความมืดยามราตรี มุ่งหน้าสู่ค่ายฝึกอบรม……
