ตาพายุสีน้ำเงินเข้มที่ลอยอยู่บนมือพลันหายวับ ราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนสมาชิกหน่วย 136 ต่างตกตะลึง แม้แต่หันฉ่าวอวิ๋นเองก็งงงวย“ตาพายุหายไปไหน?”“ตาพายุที่ยิ่งใหญ่ของฉันหายไปไหน?”เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปทางพวกเฉินมู่เหยี่ย แววตาปรากฏรอยยิ้มบางๆ“ทำได้ดีมาก”เฉินมู่เหยี่ย “……”ในตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ มองไปยังอีกฝั่ง เห็นชายสวมชุดทหารเปิดมุมหนึ่งของ [น่านฟ้าไร้แดน] คลื่นสีทองแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน และเสิ่นชิงจู่ เดินตามหลังมาอย่างว่าง่าย“พี่คนเท่ ทำไมคุณถึงดีดนิ้วเมื่อกี้นี้ล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเข้าไปใกล้เสิ่นชิงจู่แล้วถามอย่างสงสัยเสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดแล้วตอบ “สัญชาตญาณ?”“คุณเป็นญาติกับธานอสหรือไง?”……เสิ่นชิงจู่คร้านจะสนใจคำเย้าแหย่ของเจ้าคุณชาย หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายเป็นเจ้านาย ป่านนี้เขาคงด่าไปแล้ว แต่ในฐานะคนทำงาน เขาก็มีจิตสำนึกของลูกจ้างอยู่หลินชีเยี่ยเห็นเสิ่นชิงจู่ ดวงตาพลันเปล่งประกาย จึงนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นตาพายุที่หันฉ่าวอวิ๋นสร้างขึ้น ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงอากาศที่หมุนบีบอัดอย่างรวดเร็ว ทว่า [ลมตะกละ] ของเสิ่นชิงจู่สามารถควบคุมอากาศได้ สำหรับเขาแล้ว การดูดอากาศออกจากพื้นที่นั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายแค่ทำให้ที่นี่เป็นสุญญากาศ ตาพายุของคุณจะยังอยู่ได้เหรอ?สรุปสั้นๆ ก็คือ เสิ่นชิงจู่เป็น
