หน้าที่หล่อเหลาเช่นนี้ หากถูกทำลายไปคงน่าเสียดายแย่……”ชิ้ง!!ในขณะที่ดวงตาพร่ามัวไปด้วยความลุ่มหลง เสียงดาบสองเล่มก็ดังขึ้นพร้อมกัน!หลินชีเยี่ยกำดาบที่พุ่งออกมาจากกล่องดำ ประกายเย็นเยียบในดวงตา คมดาบสีฟ้าอ่อนฟาดฟันไปที่ลำคอของนางพญาอสรพิษราวกับสายฟ้า!ที่หลินชีเยี่ยอดทนให้ผู้หญิงคนนี้แกล้งตนมาจนถึงตอนนี้ ย่อมมีเหตุผลเขาไม่รู้จักผนึกต้องห้ามของอีกฝ่าย หากลงมือโดยไม่ระวัง โอกาสที่จะประสบความสำเร็จนั้นต่ำมาก และเขามีวิธีโจมตีระยะไกลไม่มากนัก ไม่มีความมั่นใจว่าจะสังหารเธอได้ แต่ตอนนี้นางพญาอสรพิษเข้ามาใกล้เขาเอง การลงมือในตอนนี้ย่อมได้ผลดีที่สุดประกายเย็นสองสายฟาดพุ่งออกมาพร้อมกัน ในขณะที่คมดาบกำลังจะเฉือนลำคอนางพญาอสรพิษ ร่างของเธอพลันบิดเบี้ยวในทันใด แล้วหายวับไปจากที่เดิมหลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว ชั่วขณะต่อมาก็หมุนตัวอย่างฉับไว จ้องมองไปทางต้นไม้ใหญ่ด้านหลังบนลำต้นสีน้ำตาลเข้มที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับหนาม นางพญาอสรพิษนั่งยิ้มอย่างมีเลศนัย แววตาไม่มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอันแปลกประหลาดเธอถือมีดไร้ด้ามอยู่ในมือ โยนขึ้นไปในอากาศแล้วรับอย่างมั่นคง ท่วงท่าสบายอารมณ์ แลดูสง่างาม“ช่างหยาบคายเสียจริง……” หญิงสาวยกมืออีกเท้าคาง พูดอย่างเนิบนาบ “นายไม่คิดจะฟังฉันพูดให้จบเลยหรือ?”“ไม่สนใจ”“เป็นประเภทท่านประธานจอมเย็นชาและเผด็จการสินะ……ฮิฮิฮิ” นางพญาอสรพิษเลียริมฝีปาก ดวงตา
