น้าค่อยๆ จางหายไป สีหน้าเริ่มเย็นชา“นาย… ยังคงปฏิเสธฉันอยู่หรือ?”“ฉันไม่เพียงแต่จะปฏิเสธเธอ…” หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างเรียบเฉย “ฉันยังจะฆ่าเธอด้วย”ใบหน้าของหญิงสาวมืดครึ้ม ดวงตาจ้องมองหลินชีเยี่ยอย่างเย็นชา ครู่ต่อมา รอยยิ้มอำมหิตก็ปรากฏขึ้น“ถ้าอย่างนั้น… ก็ไปตายซะ!!!”สิ้นเสียง ลวดลายรูปนัยน์ตางูทั่วทั้งถนนพลันเปล่งแสงสีแดงพร้อมกัน ปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว แสงอาทิตย์บนท้องฟ้าหายไปแล้ว แสงสีแดงประหลาดปกคลุมทั่วฟ้าดินดวงตาของนางพญาอสรพิษเปล่งประกายความมืดที่ชั่วร้าย เส้นผมสีดำที่ตกลงบนไหล่ดูเหมือนมีชีวิตขึ้นมาเส้นผมหนาขึ้นและยาวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับงูเหลือมสีดำนับไม่ถ้วน บิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่งในโลกสีเลือด!ในขณะเดียวกัน ความมืดมิดแผ่ขยายออกมาจากจุดที่หลินชีเยี่ยยืนอยู่ ค่อยๆ กลืนกินถนนสีเลือดนี้ผนึกต้องห้ามของนางพญาอสรพิษช่างประหลาดเกินไป หากหลินชีเยี่ยไม่เปิดผนึกต้องห้ามในตอนนี้ การต่อสู้ในสนามของฝ่ายตรงข้ามจะทำให้เขาตกอยู่ในสถานะที่เสียเปรียบ แม้ว่าขอบเขตของผนึกเทวะแห่งราตรีจะไม่กว้างเท่าถนนนัยน์ตางู แต่อย่างน้อยก็เป็นอาณาเขตของหลินชีเยี่ยบนท้องถนนสีชาด โลกสีดำแทรกอยู่ท่ามกลางนั้น ดูขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงร่างของนางพญาอสรพิษสั่นไหว แล้วหายวับไปในอากาศ หลินชีเยี่ยราวกับรู้ล่วงหน้า รีบเอียงตัวหลบ ใบมีดไร้ด้ามเฉียดผ่านร่างไป อีกเพียงนิดเดียวก็จะแทงทะลุหัวใจเขา!หายตัว?สองคำนี้ผุดขึ้นมาในหั
