วลานาน เวลาของผนึกเทวะแห่งราตรีใกล้จะหมดลง พลังจิตก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว หากไม่สามารถจบการต่อสู้ได้ในเวลาอันสั้น เขาต้องตายแน่นอน!“บนภูเขาโน้น ไกลโพ้นหลังทะเล มีหมู่บ้านของเหล่าสเมิร์ฟ…”เสียงเรียกเข้าที่สดใสยังคงก้องอยู่ในพื้นหิมะ นี่เป็นรอบที่สองของเพลงแล้ว ดูเหมือนป้าที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์จะยังไม่มีท่าทีว่าจะวางสายหลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก ความมืดในดวงตาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ผนึกเทวะแห่งราตรีรอบตัวพลันกลับมาเสถียรฉึบ–!เขาชักดาบดาราที่ปักอยู่บนหิมะออกอย่างฉับไว ก่อนจะพุ่งเข้าหาสกอร์เปียนหนึ่งดุจสายฟ้าแลบ!สกอร์เปียนหนึ่งแสยะยิ้มให้กับความพยายามที่ไร้ผล ก่อนจะตั้งท่าเตรียมรับมือร่างของหลินชีเยี่ยพุ่งเข้าหาสกอร์เปี้ยนอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะปะทะกัน เด็กหนุ่มก็ย่ำเท้าลงบนหิมะอย่างแรง!ตู้ม!ภายใต้อิทธิพลของผนึกเทวะแห่งราตรี หิมะเบื้องล่างของทั้งคู่ระเบิดออกราวกับมีระเบิดฝังอยู่ เกิดเป็นก้อนหิมะสีขาวโพลนกระจายไปทั่ว!เกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนทำให้ดวงตาของสกอร์เปียนหนึ่งพร่ามัว คิ้วของเขาขมวดแน่นด้วยความระแวง แต่ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่สั่งสมมาหลายปี ร่างกายจึงตอบสนองอย่างว่องไว!เคร๊ง!มีดพับในมือถูกชักออกมาปัดป้องการโจมตีจากด้านข้างได้อย่างทันท่วงที สกอร์เปียนหนึ่งเห็นร่างของหลินชีเยี่ยปรากฏขึ้น รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปาก ราวกับจะบอกว่าเขารู้ทันแผนการนี้ทว่าในวินาทีต่
