ม่ออกมาสักที!”สกอร์เปียนห้ากำมีดสั้นไว้แน่น แขนทั้งสองสั่นเทา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัว หรือเพราะการต่อสู้ที่ยาวนานทำให้หมดแรง เขาเปิดไมโครโฟนแล้วตะโกนใส่ปลายสายแต่ไม่ว่าเขาจะตะโกนอย่างไร ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ยยังคงจับตาดูความเคลื่อนไหวรอบข้าง จนถึงตอนนี้ สมาชิกคนสุดท้ายของแมงป่องคลั่งยังไม่ปรากฏตัว ดวงตาของเขาฉายแววเยือกเย็น มือกำดาบคู่ ยืนนิ่งอยู่กับที่วินาทีต่อมา ปืนหลายกระบอกที่อยู่บนศพก็ลอยขึ้นมาเอง วนอยู่รอบๆ ตัวหลินชีเยี่ย ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งไปที่สกอร์เปียนห้าและหกคลิก!เซฟตี้ปืนปลดออกโดยอัตโนมัติ หลินชีเยี่ยสะบัดนิ้วเบาๆ กระสุนพลันพุ่งออกไป!ฟุบ ฟุบ ฟุบ ฟุบ……หลินชีเยี่ยสามารถหลบกระสุนได้ แต่สกอร์เปียนห้าและหกทำไม่ได้ แม้พวกเขาจะพยายามอย่างหนักที่จะหลบวิถีกระสุน ทว่าปืนรอบๆ มีมากเกินไป เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ถูกยิงจนพรุนร่างทั้งสองล้มลงในทะเลเลือดแม้ศัตรูตรงหน้าจะถูกกำจัดจนหมดแล้ว แต่หลินชีเยี่ยก็ไม่ได้ผ่อนคลายลง ปืนยังคงลอยอยู่รอบกาย เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างทันใดนั้น ชายสวมชุดพรางสีขาวปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในระยะการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ยเด็กหนุ่มจ้องมองเขา คิ้วขมวดเล็กน้อย“นายคือสกอร์เปียนหนึ่งงั้นหรือ?”“ใช่แล้ว”ชายคนนั้นดูเหมือนไม่สนใจกับความตายของสหายแม้แต่น้อย ยังคงเดินเข้าหาหลินชีเยี่ย
