งเขาเท่านั้นที่ยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ และได้กลายเป็นสาวกลำดับที่สิบหกหลวี่เหลียงก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น ภาพในหัวล่องลอยไปถึงภาพที่เขาจับตัวคนใกล้ชิดของเจ้าเด็กนั่นได้ อีกฝ่ายจะต้องคุกเข่าตรงหน้าเขา อ้อนวอนขอชีวิตอย่างน่าสมเพช……นี่เป็นฉากที่เขาโปรดปรานที่สุด!มุมปากยกขึ้นทีละน้อย ขณะที่เหลืออีกเพียงขั้นเดียวก็จะถึง เขาก็ชะงักไป ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงกะทันหันบนขั้นบันไดเบื้องหน้า ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มีหมาขี้เรื้อนสีดำนอนหมอบอยู่หมาขี้เรื้อนตัวน้อยเห็นหลวี่เหลียงก็อ้าปากหาวอย่างเฉื่อยชาชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เพ่งพินิจหมาตัวนี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา“หมาตัวนี้นี่ น่าเกลียดจริงๆ……”
