บนึกอะไรบางอย่างออก มองไปที่ทิศทางใดทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็วไกลออกไปหลายร้อยเมตร ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังนอนราบอยู่บนพื้นหิมะ ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนาปากกระบอกปืนไรเฟิลในมือมีควันจางๆ ลอยคละคลุ้ง……เหลิ่งเซวียน!“คนแรก” เขากล่าวพึมพำกล้องเล็งปืนในมือล็อคเป้าหมายไปยังพลซุ่มยิงคนที่สองซึ่งซ่อนอยู่หลังผ้าม่าน พลซุ่มยิงคนนั้นรู้ว่ายังมีเพื่อนร่วมอาชีพอีกคนอยู่ในเหตุการณ์ จึงเผยความตื่นตระหนกออกมาเล็กน้อย แต่ดูเหมือนจะมั่นใจว่าตำแหน่งของตนยังไม่ถูกเปิดเผย เขายังคงค้นหาตำแหน่งของเหลิ่งเซวียนอย่างว่องไวเหลิ่งเซวียนหรี่ตาลง ลั่นไกปืนอย่างไม่ปรานี เสี้ยววินาทีต่อมา กระสุนก็พุ่งออกไป!ฟิ้ว!กระสุนพุ่งทะลวงระยะทางหลายร้อยเมตร ฝ่าเกล็ดหิมะที่ขวางทาง ก่อนจะพุ่งทะลุกลางหน้าผากของพลซุ่มยิงคนนั้น ทิ้งรอยแผลเหวอะหวะไว้เบื้องหลัง!“คนที่สอง” เหลิ่งเซวียนละสายตาจากกล้องเล็ง หันไปมองหลินชีเยี่ยที่อยู่ห่างออกไป กล่าวพึมพำว่า“ต่อไป……ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว”ไกลออกไปหลายร้อยเมตรหลินชีเยี่ยเห็นพลซุ่มยิงคนที่สองถูกเหลิ่งเซวียนยิงหัวจนร่วงลงต่อหน้าต่อตา ดวงตาของเขาเป็นประกาย ลุกขึ้นยืนจากหลังรถตู้ ก่อนจะหันไปมองยังทิศทางหนึ่งภายในขอบเขตการรับรู้ทางจิต มีหลายร่างกำลังพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว……
