“อ๊ากกก–!!”เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี ชายสามดาบและชายผอมแห้งที่กำลังต่อสู้ต่างหันไปมองทางพลธนูหญิงพร้อมกัน ดวงตาฉายแววตื่นตะลึง!“ที่นั่น……ยังมีศัตรูอีกคนงั้นเหรอ?!”บนดาดฟ้าดวงตาทั้งสองข้างของพลธนูหญิงกลายเป็นสีดำสนิท เธอคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด สองมือทึ้งผมของตัวเองอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับต้องการขับไล่บางสิ่งบางอย่างออกไปจากจิตใจของเธอเลือดสีแดงฉานไหลรินลงมาจากศีรษะ เธออ้าปากกว้าง สำรอกเลือดสีดำออกมาเป็นจำนวนมาก ทั่วร่างเริ่มกลายเป็นสีดำคล้ำอย่างรวดเร็ว“อ๊าก..แก……แกทำอะไรลงไป!!”เธอกุมศีรษะอย่างเจ็บปวด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลินชีเยี่ย แล้วตะโกนอย่างโกรธแค้น!หลินชีเยี่ยจ้องมองสภาพน่าสังเวชของพลธนูหญิง คิ้วขมวดเล็กน้อย เขาลูบคางตัวเองเบาๆ‘[อนธการกัดกร่อน] ส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาได้ไม่ดีเท่าไหร่… ยิ่งสติปัญญาสูง ก็ยิ่งควบคุมยากเท่านั้น ด้วยขอบเขตพลังของฉันในตอนนี้ อย่างมากที่สุดก็แค่ควบคุมแมวหรือสุนัขได้ ผลกระทบที่มีต่อมนุษย์นั้นค่อนข้างธรรมดา…’ในขณะนั้นเอง ดวงตาของพลธนูหญิงก็เปล่งประกายเจิดจ้าออกมา พลังจิตอันแรงกล้าปะทุขึ้น ความมืดในดวงตาพลันจางหายไปราวกับน้ำลง!เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเซถลาไปข้างหลังหลินชีเยี่ยครางในลำคอ ถอยหลังไปสองสามก้าว ยกมือขึ้นกุมหน้าผาก คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น‘พลังจิตสามารถต่อต้าน [อนธการกัดกร่อน] ได้ ยิ่งขอบเขต
