งลอย เขาลอยละลิ่วผ่านระยะห่างระหว่างชั้น ก่อนจะลงสู่พื้นอย่างมั่นคงการเคลื่อนไหวต่อเนื่องชุดนี้ลื่นไหลราวกับสายน้ำ ดูสง่างามและผ่อนคลายเหมือนกับแมวดำที่กระโดดลงมาจากตู้นี่คือ [นักร่ายรำยามราตรี] ขั้นฉือ“ในที่สุด……ฉันก็สามารถกระโดดลงมาจากตึกได้แล้ว” หลินชีเยี่ยหวนนึกถึงภาพลักษณ์อันน่าเวทนาของตนในตอนที่ต้องวิ่งลงบันได เพราะไม่สามารถกระโดดลงมาจากหอพักได้ในวันที่เขาไล่จับอสรพิษหนานต้า ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง“แก……เป็นคนหรือผีกันแน่?!” พลธนูหญิงเห็นภาพนั้นเข้าก็ขนลุกซู่ ไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังวิ่งหนีไปตามถนนที่คดเคี้ยวเบื้องหลังขณะที่วิ่ง ก็เอื้อมมือไปหยิบลูกธนูจากแล่ง ง้างคันศรแล้วหันกลับมายิงใส่หลินชีเยี่ย การเคลื่อนไหวนั้นลื่นไหลอย่างยิ่งฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!!ลูกธนูหลายดอกพุ่งออกไป หลินชีเยี่ยไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขาหลบหลีกลูกธนูทั้งหมดเหมือนคนเดินเล่นอย่างสบายๆการรับรู้ทางจิตและการหยั่งรู้ที่ขอบเขตหนึ่งร้อยเมตรของ [พิภพเทพ] ผสานกับ [นักร่ายรำยามราตรี] นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยพลธนูหญิงเห็นภาพนั้นแล้วก็กัดฟันกรอด เธอตัดสินใจหยิบลูกธนูสามดอกออกมาแล้วยิงพร้อมกัน!ลูกธนูสามดอกพุ่งทะลวงอากาศเป็นรูปสามเหลี่ยม ปิดกั้นพื้นที่การเคลื่อนไหวทั้งหมดของหลินชีเยี่ย ปลายธนูเหมือนตาข่ายขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าหาเขาหลินชีเยี่ยกดหมวกบนศีรษะลงเล็กน้อย ความมืดสนิทแผ่ขยายออกไปรอบๆ ตัวเขาในชั่วขณะถัดมา ลูกธนูทั้งส
