เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง–!!ชายผอมแห้งต่อยปราการหยกสามหมัดติดต่อกัน ทำลายแสงสีทองจนแตกกระจาย ดวงตาฉายแววเย็นเยียบตามด้วยการพุ่งศอกใส่ศีรษะของไป๋หลี่พั่งพั่ง!ทว่า ในวินาทีที่ศอกกำลังจะสัมผัสกับอีกฝ่าย มันเหมือนชนเข้ากับตาข่ายไฟที่ลุกไหม้ขึ้นมาเอง ผิวหนังถูกแผดเผาจนกลายเป็นถ่านสีดำชายผอมแห้งมีจิตใจที่แข็งแกร่ง แม้จะเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่ศอกของเขาเพียงแค่หยุดชะงักกลางอากาศชั่วครู่ก่อนจะโจมตีด้วยความเร็วที่มากขึ้นไป๋หลี่พั่งพั่งเป็นผู้ที่โดนทุบตีมานับครั้งไม่ถ้วนในวิชาการต่อสู้ระยะประชิด เมื่อเห็นศอกพุ่งเข้ามา เขาก็กลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าในขณะนั้นเอง เขาก็ดึงดาบเล่มใหญ่ที่ส่องประกายออกมาจากผ้าเช็ดตัว!“โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย……เกือบไปแล้ว เกือบโดน……” ใบหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งซีดเผือด เขากำดาบใหญ่ไว้แน่น แล้วฟาดใส่ฝ่ายตรงข้ามที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างฉับไว!แสงดาบพุ่งผ่านอากาศ แยกออกเป็นสองส่วน สี่ส่วน แปดส่วน……ไม่นานนัก แสงดาบนับพันดั่งสายน้ำอันเชี่ยวกรากพลันพุ่งไปข้างหน้าชายผอมแห้งขมวดคิ้ว ถอยหลังหลบหลีกการโจมตีอย่างรวดเร็วในขณะที่กำลังจะรุกคืบต่อ จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!เขาหันกลับไปมองด้วยความตกตะลึง พบกับสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์ที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีดำ ยืนถือดาบตรงอยู่บนถนนอีกฝั่ง จิตสังหารแผ่กระจายไปทั่ว!ชายที่ถือดาบสามเล่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเผชิญ
