“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีครับ ผมมาหาเพื่อน”“ขอทราบหมายเลขห้องของเพื่อนคุณได้ไหมคะ?”“9039 ครับ”“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะ……”ตูม–!!บทสนทนาระหว่างหลินชีเยี่ยกับพนักงานต้อนรับต้องหยุดชะงักลง เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นจากด้านบน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้างสีหน้าของหลินชีเยี่ยพลันแปรเปลี่ยน เขาไม่รอช้า หันหลังวิ่งออกจากล็อบบี้โรงแรมทันที แล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าบนยอดตึกสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ถูกเปลวเพลิงโหมกระหน่ำกลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้วหลินชีเยี่ยรู้ได้ในทันทีว่านั่นต้องเป็นชั้นที่ไป๋หลี่พั่งพั่งพักอยู่ แขกทั้งโรงแรม มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถกระตุ้นการโจมตีที่รุนแรงขนาดนี้ได้ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้น 90 เขาก็เห็นแสงสีทองวาบผ่านไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน!“นั่นมัน…” หลินชีเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อยเขาไม่ลังเลใจ หิ้วกล่องสีดำสองกล่อง ฝ่าฝูงชนที่ตื่นตระหนก วิ่งไปยังจุดที่แสงสีทองวาบผ่านอย่างรวดเร็วหลังจากวิ่งข้ามถนนหลายสาย หลินชีเยี่ยก็มาถึงบริเวณใกล้เคียงกับจุดที่แสงสีทองตกลงมา ที่นี่เป็นถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว ในยามวิกาลเช่นนี้ แทบจะไม่มีคนสัญจรไปมา ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงยานพาหนะหลินชีเยี่ยหลับตาลง ใช้การรับรู้ทางจิตสำรวจทุกสิ่งรอบตัวอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นร่างกายพลันสั่นสะท้านเขาลืมตาขึ้น รีบวิ่งไปทางสี่แยกแคบๆ แห่งหนึ่ง ใบหน้าพลันมืดครึ้มลงที่ส่วนหน้าสุดของถ
