“กะทันหัน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว “ผมคิดว่า นี่ควรเรียกว่าเซอร์ไพรส์นะ”“อีกอย่างนะ การหยุดพักมันไม่ดีตรงไหน คิดมากทำไม?”หลินชีเยี่ยเงียบชั่วครู่ แล้วพยักหน้า “หวังว่าฉันคงคิดมากไปเอง……”เด็กหนุ่มกลับไปยังห้องพัก เก็บกระเป๋าเดินทางอย่างเรียบง่าย อันที่จริงเขาก็ไม่มีอะไรต้องเก็บมากนัก ของใช้ในชีวิตประจำวันอะไรพวกนั้น บ้านของหงอิงมีครบหมด บางทีนี่อาจเป็นข้อดีของการอยู่บ้านใกล้ก็ได้สุดท้าย หลินชีเยี่ยก็แค่สะพายเป้ไปรวมพลที่สนามฝึก ส่วนไป๋หลี่พั่งพั่งยิ่งแล้วใหญ่ สองมือว่างเปล่า ไม่ได้เอาอะไรมาเลย“นายจะไปแบบนี้เนี่ยนะ?” เฉาเยวียนที่ลากกระเป๋าเดินทางอ้าปากค้างยามเห็นไป๋หลี่พั่งพั่ง“ใช่”“แล้วเสื้อผ้า? ของใช้ในชีวิตประจำวันล่ะ?”“ให้คนซื้อมาให้ใหม่ก็ได้นี่”“…ไอ้คนรวยเอ๊ย”เมื่อเหล่าทหารใหม่มาถึง ก็พบกับรถบัสหลายคันจอดรออยู่แล้ว ข้างๆ รถมีกล่องยาวสีดำวางซ้อนกันเป็นตั้งๆหลินชีเยี่ยหรี่ตาลงทันทีที่เห็นกล่องเหล่านั้นเขารู้ว่าข้างในนั้นมีอะไร และทหารใหม่คนอื่นก็คงพอจะเดาออก“การหยุดพักครั้งนี้……คงไม่ธรรมดา” เฉาเยวียนขมวดคิ้วครูฝึกหงยืนกอดอกอยู่ด้านหน้า เอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า“การออกจากค่ายและลาพักร้อนครั้งนี้ ทุกคนต้องพกดาบดาราติดตัวไปด้วย! แต่ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ก็ห้ามใช้เด็ดขาด!”“หากเจอสถานการณ์คับขัน ก็ให้พยายามหลีกเลี่ยงสายตาสาธารณชน อย่าทำให้ประชาชนตื่นตระหนก!”“เข้าใจไหม?!”“เข้าใจครับ/ค่ะ!”“รับดาบ
