ุกคนอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะส่งเสียงเฮลั่น!“โอ้โห! ชีเยี่ย! ได้ยินไหม! พวกเรากำลังจะได้หยุดพักแล้ว!” ไป๋หลี่พั่งพั่งกระชากเสื้อหลินชีเยี่ยอย่างตื่นเต้นราวกับเด็กน้อยตัวกลม“จะได้หยุดพักจริงดิ?” เฉาเยวียนเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง“ชีเยี่ย! เดี๋ยวเก็บของเสร็จแล้ว ผมจะพานายไปเที่ยวกว่างเซิน……”ไป๋หลี่พั่งพั่งยังพูดไม่ทันจบ ครูฝึกหงก็แทรกขึ้นมา“แต่! ทุกคนห้ามออกจากเมืองชางหนาน หากฝ่าฝืนและถูกพบเห็น จะถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรีทันที!”ไป๋หลี่พั่งพั่ง “……”หลินชีเยี่ยตบบ่าเบาๆ “เตือนไว้ก่อนนะ อย่าหวังพึ่งฉันเลย ฉันเองก็ยังไม่มีบ้าน”“ทุกคนกลับไปเก็บของที่หอพัก รวมพลภายในครึ่งชั่วโมง จะมีรถมารับพวกนายออกไปพร้อมกัน รับทราบไหม?!”“รับทราบ!”“เลิกแถว!”ขบวนแถวที่เป็นระเบียบพลันกระจัดกระจาย ทุกคนต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้น แม้ว่าจะไม่ได้กลับบ้าน แต่การได้ออกไปสูดอากาศ รับรู้ถึงบรรยากาศของผู้คนบ้างก็ดีแล้ว“ชีเยี่ย ไปกันเถอะ! กลับไปเก็บของกัน!” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่กับที่ จึงเอ่ยขึ้นหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง“พวกนายไม่คิดเหรอว่า……การพักครั้งนี้มันกะทันเกินไป?”[1] จั๊กจั่นลอกคราบ สำนวนจีน หมายถึง การหลบหนีอย่างแยบยล หรือการทิ้งร่องรอยลวงไว้แล้วหนีไป
