น้ำแยงซีที่ไหลเชี่ยวและกว้างใหญ่ รถม้าโบราณคันหนึ่งกำลังแล่นอย่างสบายๆ มุ่งหน้าไปตามกระแสน้ำด้วยความเร็วอันน่าทึ่งม้าสีน้ำตาลแดงผอมบางตัวหนึ่ง ลากรถม้าที่สร้างจากไม้เนื้อแข็งสบายๆ ราวกับไม่มีน้ำหนักแม้แต่น้อย ทุกย่างก้าวที่มันก้าวไป ตัวรถม้าก็จะลอยไปข้างหน้าหลายสิบเมตร กีบเท้าทั้งสี่เหยียบลงบนผิวน้ำที่ไหลเชี่ยวราวกับกำลังเดินอยู่บนพื้นดินด้านหน้าห้องโดยสาร มีเด็กหนุ่มสวมชุดผ้าป่านนั่งกุมบังเหียนอยู่ พิงตัวรถอย่างเกียจคร้านพลางหาวออกมาทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มรับสายแล้วคุยสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค จากนั้นก็วางสายไป“อาจารย์เฉิน ผู้บัญชาการบอกว่าเทพเจ้าที่ชางหนานจากไปแล้ว ให้เรากลับได้เลย”ครู่ต่อมา เสียงแหบพร่าของชายชราดังเล็ดลอดออกมาจากห้องโดยสาร“ฮึ่ม! ยามค่ำคืนเช่นนี้ ยังต้องลำบากให้ข้าวิ่งเต้นอีก……”“อาจารย์ พวกเราจะไปต่อ หรือว่ากลับดีครับ?”“กลับสิ! เมืองชางหนานเป็นแดนพิสดาร เราไม่ไปก็ดีแล้ว”“รับทราบ!” เด็กหนุ่มสะบัดเชือกบังเหียน “ไป!”ม้าสีน้ำตาลแดงหันตัวกลับอย่างรวดเร็ว ลากรถม้าลอยเลื่อนไปบนผิวน้ำอันกว้างใหญ่ มุ่งหน้ากลับไปทางต้นน้ำของแม่น้ำแยงซี……
