“พาออกมาได้จริงๆ เหรอเนี่ย?”หลินชีเยี่ยมองนิกซ์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ภายใต้ท้องฟ้ายามรัตติกาล นิกซ์ดูราวกับเป็นคนละคนกับผู้ป่วยที่เหม่อลอยอยู่ในโรงพยาบาล……ในตอนนี้ เธอดูเหมือนเทพเจ้าอย่างแท้จริงใบหน้าอันงดงามเผยความสงสัย เธอก้าวไปที่ขอบดาดฟ้า มองค่ายฝึกซ้อมอันเงียบสงัดเบื้องล่าง และแสงไฟอันสว่างไสวในระยะไกล ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเชื่องช้า“ที่นี่คืออาณาจักรเทพของเจ้าหรือ ทานาทอส?”หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่อาณาจักรเทพ นี่คือโลกแห่งความจริงครับ”“โลกงั้นหรือ?” นิกซ์เอียงศีรษะเล็กน้อย ชี้นิ้วไปยังเมืองที่ส่องสว่างด้วยแสงไฟในระยะไกล “แต่… มันคืออาณาจักรเทพนี่”หลินชีเยี่ยถอนหายใจ ไม่ได้โต้เถียงเรื่องอาณาจักรเทพกับเทพเจ้าโบราณที่มีปัญหาทางจิตใจผู้นี้อีกต่อไป แต่เดินไปข้างๆ เธอแล้วพูดว่า“รู้สึกยังไงบ้างที่ได้ออกมาข้างนอกครับ?”“ที่นี่กว้างใหญ่และงดงามนัก ทว่า… มันไม่อบอุ่นเหมือนบ้านเรา” นิกซ์ครุ่นคิดก่อนจะกล่าวเสริมว่า “แต่ในเมื่อที่นี่คืออาณาจักรของทานาทอส ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ชอบ”หลินชีเยี่ยชะงัก ก่อนจะตระหนักได้ว่า ‘บ้าน’ ที่นิกซ์พูดถึง ก็คือโรงพยาบาลจิตเวชเล็กๆ แห่งนั้น“น่าเสียดาย ตอนนี้ผมยังออกจากค่ายฝึกไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงพาคุณไปเที่ยวรอบๆ แล้ว ในเมืองยุคใหม่มีอะไรน่าสนใจอีกเยอะเลย” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าด้วยความเสียดาย“ที่นี่คืออาณาจักรเทพของเจ้า เหตุใดเจ้าถึงออกไปไม่ได้เล่า?”“อืม…
