งนั้น หลับตาลงในชั่วขณะต่อมา ความมืดมิดอันบริสุทธิ์ก็แผ่กระจายออกไปจากตัวเขาราวกับหยาดหมึกดำหยดลงบนผืนผ้าใบสีขาว ทุกสิ่งโดยรอบค่อยๆ ถูกความมืดดูดกลืน ไม่ว่าจะเป็นกรวด ทรายอากาศ นกที่โผบิน แม้กระทั่งแสงจันทราที่สาดส่อง……นี่คือความมืดมิดที่บริสุทธิ์ที่สุด นี่คือความมืดมิดดั้งเดิมที่สุดความมืดมิดยังคงแผ่ขยายออกไป จนกระทั่งหยุดลงในระยะสิบเมตรจากหลินชีเยี่ยภายใต้ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตนี้ หลินชีเยี่ยที่อยู่ ณ ใจกลางค่อยๆ ลืมตาขึ้นดวงตาของเขาดำมืดราวกับรัตติกาล“หรือว่าจะยังคงถูกอิทธิพลจากวัตถุต้องห้ามที่ใช้สะกดพลังอยู่……” หลินชีเยี่ยพึมพำเขาสัมผัสได้ถึงพลังลึกลับที่จำกัดตนเอาไว้ ขัดขวางการแผ่ขยายของผนึกเทวะแห่งราตรี หากไม่นับผลกระทบจากวัตถุต้องห้าม คาดว่าผนึกเทวะนี้จะครอบคลุมพื้นที่ได้ถึงยี่สิบเมตรซึ่งขอบเขต [พิภพเทพ] ของเขาก็น่าจะครอบคลุมพื้นที่ได้ใกล้เคียงกัน หากเดาไม่ผิด ยี่สิบเมตรน่าจะเป็นขีดจำกัดของขั้นจั่นแล้วหลินชีเยี่ยยื่นนิ้วออกไปแล้วค่อยๆ ยกขึ้นภายในอาณาเขตผนึกเทวะแห่งราตรี เศษหินและกรวดทรายที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆลอยขึ้นและโคจรรอบปลายนิ้วของเขาหลินชีเยี่ยจ้องมองเม็ดทรายที่ปลายนิ้ว พลางพยักหน้าเบาๆ“หมายความว่า ฉันสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างภายในผนึกเทวะนี้ได้งั้นหรือ…”เขาก้มลงมองพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้า ดวงตาหรี่ลง!รอยแตกเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นอย่างกะทันหัน รา
