่อนทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้เขาเห็นอาหารที่อยู่เต็มโต๊ะก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง“นายทำเหรอ?”“ใช่แล้ว”“แล้วเอาวัตถุดิบมาจากไหน?”“ฉันเห็นแปลงผักที่ปลูกไว้ในสวนข้างหลัง ก็เลยไปขุดมาหน่อยนึง”“ผักในสวน?” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่หัวปลาแดงตัวโต “แล้วปลานี่ล่ะ?”“ก็ในบ่อน้ำเล็กๆ ข้างตึกไง ไม่ใช่ของที่นายเลี้ยงไว้เหรอ?”“……แล้วข้าวล่ะ? เอาข้าวมาจากไหน?”“อ๋อ อันนั้นฉันเจอในตู้ที่ห้องทำงานผู้อำนวยการน่ะ” หลี่อี้เฟยเอียงคอ “มีอะไรรึเปล่า? หมดอายุแล้วเหรอ?”หลินชีเยี่ยมองนิกซ์ที่กินข้าวไปมากกว่าครึ่งถ้วยแล้ว ได้แต่ส่ายหน้าเงียบๆ“คง… ไม่หรอกมั้ง?”“ฉันก็ว่าไม่นะ เพราะฉันกินมาหลายวันแล้ว ก็ไม่เห็นท้องเสียเลย” หลี่อี้เฟยยักไหล่“……หลี่อี้เฟย นายไม่ใช่มนุษย์นะ นายเป็นปีศาจอสรพิษ ปีศาจไม่ท้องเสียหรอก”“……”หลินชีเยี่ยหยิบตะเกียบคีบเนื้อปลาใส่ปากแล้วเคี้ยว เนื้อสัมผัสสดใหม่ผิดปกติ รสชาติก็ไม่เหมือนกับสายพันธุ์บนโลกแต่ในเมื่อทั้งสองคนนี้กินมาหลายวันแล้ว คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรหลินชีเยี่ยเหลือบมองนิกซ์พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวไปใกล้หลี่อี้เฟย“ช่วงนี้นายทำอะไรบ้าง?”หลี่อี้เฟยชะงัก “ไม่ได้ทำอะไรนี่ แค่คุยกับเธอ สอนเธอเล่นหมากรุก เล่นไพ่ พาเธอไปตากแดด ดูแลเธอเหมือนหลาน……มีอะไรรึเปล่า?”“เปล่า แค่จะชมว่านายดูแลเธอได้ดีมาก”หลี่อี้เฟยไม่สามารถมองเห็นแถบแสดงความคืบหน้าเหนือหัวของนิกซ์ได้ ทว่า
