รับ……”“แม่ครับ ผมขออนุญาตเติมข้าวให้นะครับ!”“ท่านแม่……”หลินชีเยี่ยเริ่มคีบกับข้าวให้นิกซ์อย่างบ้าคลั่ง ส่วนผู้ถูกดูแลก็ทานข้าวอย่างมีความสุขพลางน้ำตาไหลริน หลี่อี้เฟยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้แต่มองอย่างฉงน“ชีเยี่ย นายนี่มัน……”“หลี่อี้เฟย” หลินชีเยี่ยผินหน้ามาหา “รีบแสดงความสามารถพิเศษให้คุณย่าดูหน่อยเร็ว”หลี่อี้เฟย: (⊙_⊙)? “หา?”“ความสามารถพิเศษไง! รีบไปสิ!”“เอ่อ……” หลี่อี้เฟยเกาหัวพลางลุกขึ้นยืน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คุณย่าครับ ผมไม่มีอะไรพิเศษเลย งั้นผมจะแสดงการกินข้าวกลับหัวให้ดูนะครับ!”หลินชีเยี่ย “……”ทั้งสองคนพยายามอยู่ข้างๆ นิกซ์อยู่นาน ทว่าแถบแสดงความคืบหน้ากลับไม่ขยับ หลินชีเยี่ยได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจดูเหมือนว่าเรื่องแบบนี้คงจะฝืนกันไม่ได้จริงๆ นะอย่างไรเสีย ตัวเขาก็เป็นถึงหมอที่รักษาคนไข้ ถึงแม้จะรักษาเป็นหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ก็ไม่ควรมาเสียเวลากับเรื่องมั่วๆ แบบนี้แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า นี่เป็นช่วงเวลาที่คึกคักและอบอุ่นที่สุดในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลี่อี้เฟยเก็บกวาดโต๊ะแล้วเดินไปล้างจานที่ห้องครัวอย่างขยันขันแข็ง ส่วนหลินชีเยี่ยหยิบยาสำหรับวันนี้จากตู้มาแบ่งอย่างระมัดระวัง เตรียมที่จะป้อนให้นิกซ์นิกซ์ยังคงนั่งเงียบๆ ข้างโต๊ะ จ้องมองหลินชีเยี่ยที่กำลังยุ่งวุ่นวาย ราวกับนึกคิดบางอย่างได้ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก“ทานาทอส”“ครับ?”“บ้านของเรา… มิได้คึกครื้นเช่นนี้มาน
