วยแม่ของผมใช้หนี้ ตอนนี้ผมคงเป็นขอทานอยู่ที่ข้างถนน! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการมาเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี!”“นี่นายบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เมื่อวานนี้ฉันเกือบใช้ [ลมตะกละ] ฆ่าพวกนายกับภูตจันทรานั่นไปพร้อมกันแล้วนะนายยังถือว่าฉันเป็นพี่เสิ่นอีกงั้นเหรอ?”“พี่ก็แค่ต้องการบังคับให้เขาออกมาไง!” ลูกสมุนพูดอย่างซื่อสัตย์ “อีกอย่าง ถ้าพี่ไม่สนใจพวกเราจริงๆ ทำไมถึงต้องโยนพวกเราเข้าไปในหอพักก่อนที่จะระเบิดอากาศล่ะ?”“นาย……” เสิ่นชิงจู่เตะก้อนหินที่พื้นอย่างขุ่นเคือง “ช่างเถอะ! ฉันไม่สนแล้ว ในเมื่อพวกนายตาบอดอยากจะตามฉันนักก็ตามใจ”“จำไว้นะ! อย่ามาสร้างปัญหาให้ฉันก็แล้วกัน!”เสิ่นชิงจู่หันหลังกลับ ก้าวเท้ายาวๆ ไปข้างหน้า ลูกสมุนก็รีบเดินตามไปติดๆ“พี่เสิ่น สัมภาระหนักไหม? ให้ผมช่วยแบ่งหน่อยไหม?”“ไปให้พ้น! สัมภาระของฉัน ฉันแบกเองได้!”“ครับ……”หลังจากที่เสิ่นชิงจู่กับอีกคนเดินจากไปไกลแล้ว ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ยักไหล่พลางพูดว่า“แปลกจริงๆ หมอนั่นทั้งนิสัยเสีย หยิ่งยโส ชอบด่าว่าคนอื่น… แต่กลับมีคนอยากติดตามเขาด้วยนะ หรือว่าตาบอดกันหมด?”“หมอนั่นชื่อเติ้งเหว่ย ตอนเด็กๆ พ่อทิ้งเขาไป แม่ก็ติดการพนัน เป็นหนี้นอกระบบไปทั่ว พวกเจ้าหนี้ถึงกับถือมีดมาทวงหนี้ถึงบ้าน เขาไม่มีทางเลือกจนต้องวิ่งวุ่นกู้หนี้ยืมสินไปทั่ว”“แล้วบังเอิญไปเจอกับเสิ่นชิงจู่ ไอ้บ้านั่นไม่รู้คิดอะไรอยู่ ถึงกับขายที่ดินที่บ้านหลายแปลงเพื่อเอาเงินมาให้เติ
