ย่างเขินอาย“พูดตามตรง ในบรรดาครูฝึกทุกคน อาจจะมีคนที่เก่งกว่านายในการต่อสู้ระยะประชิด แต่คนเหล่านั้นก็แค่เชี่ยวชาญเฉพาะทาง ไม่ได้เก่งรอบด้านอย่างนายที่เชี่ยวชาญทั้งสิบแขนง ไม่ว่าจะเป็นดาบ ง้าว หอก หรือกระบี่”“ในตอนนี้ เหล่าทหารใหม่ยังอ่อนหัด สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง แต่คือครูฝึกที่คุ้นเคยกับศิลปะการต่อสู้ทุกแขนง จนสามารถแนะนำอาวุธที่เหมาะสมกับรูปแบบการต่อสู้ของแต่ละคน ซึ่งพวกฉันคงสอนไม่ไหวหรอก ในหน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย คงมีแค่ครูฝึกหันลี่เท่านั้นที่มีความสามารถนี้”“แต่ว่าผม……”“ในบรรดาทหารใหม่พวกนี้ มีแค่ไม่กี่คนหรอกที่ทำให้ปวดหัว การได้เห็นพัฒนาการของเหล่าอัจฉริยะกับตาตัวเอง ถือเป็นโชคดีของเราไม่ใช่หรือไง?” ครูฝึกหงกล่าวพลางมองไปยังทิศทางไกลๆ ริมฝีปากแย้มยิ้มขึ้น“นายไม่อยากรู้หรือว่า เมื่อเหล่าอัจฉริยะก้าวพ้นค่ายฝึกอบรมแห่งนี้ไปแล้ว พวกเขาจะเป็นเช่นไร?”ครูฝึกหันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเหล่าทหารใหม่อย่างลืมตัว ภาพเด็กหนุ่มที่มือซ้ายพันผ้าพันแผลและมือขวากำดาบผุดขึ้นมาในหัวหลังจากเงียบไปสักพัก เขาก็พยักหน้า“เอาล่ะ ผมจะลองดูอีกครั้ง”ครูฝึกหงยกยิ้ม ก่อนจะตบบ่าผู้พูดเบาๆ“ไปเถอะ พวกมือใหม่กำลังรอให้นายฝึกอยู่”ครูฝึกหันพยักหน้า สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วมุ่งหน้าสู่สนามฝึกยามเห็นผู้ที่เพิ่งกลับมา เหล่าทหารใหม่ที่กำลังส่งเสียงอึกทึกพลันปิดปาก ทั่วทั้งสนามฝึกพลัน
