ทันใดนั้นเอง มีร่างหนึ่งขยับเข้ามาที่โต๊ะของพวกเขาอย่างเงียบๆเฉาเยวียนยื่นจานผักดองของตัวเองให้หลินชีเยี่ย แล้วพูดพลางเคี้ยวเนื้อดิบในปาก “อันนี้ให้นาย”หลินชีเยี่ยตกตะลึง ไป๋หลี่พั่งพั่งเบิกตากว้าง “นี่นาย……นี่ผักดองเลยนะ นายไม่กินเหรอ?”“หลินชีเยี่ยอยากกิน ฉันก็จะให้เขากิน”ไป๋หลี่พั่งพั่งอ้าปากค้างยามได้ยินคำพูดนั้น “นี่……นายรู้ไหมว่านี่มันหมายความว่ายังไง?”“อะไร?”“พวกเลียแข้งเลียขา!”“ฉันยอมรับอย่างเต็มใจ”“……”หลินชีเยี่ยนิ่งเงียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ถ้านายทำแบบนี้เพราะเรื่องเมื่อเช้า นายไม่จำเป็นต้องทำเลย ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไรสักหน่อย……”“ไม่ใช่แบบนั้น หลินชีเยี่ย” เฉาเยวียนส่ายหน้า พร้อมกับจ้องตาของหลินชีเยี่ยอย่างจริงจัง“ฉันแค่……อยากจะเป็นหมาของนายก็เท่านั้น”หลินชีเยี่ย “……”ไป๋หลี่พั่งพั่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว มองเฉาเยวียนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปในทันที!‘แม่เจ้าโว้ย!’‘นี่มันคู่แข่งที่น่ากลัวจริงๆ!’
