ดาบหลายแบบบนเวที พลทหารใหม่ที่อยู่ด้านล่างต่างก็ตั้งใจฟังอย่างสนอกสนใจส่วนหลินชีเยี่ยฟังจนง่วง ไม่ใช่เพราะครูฝึกหันสอนไม่ดี แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขาพูด เฉินมู่เหยี่ยเคยสอนมาหมดแล้วแถมยังจำความเจ็บปวดนับครั้งไม่ถ้วนได้ขึ้นใจด้วยในตอนนี้ ข้อดีของการเรียนพิเศษก็ปรากฏออกมาแล้ว“เอาล่ะ ฉันจะขออาสาสมัครขึ้นมาสาธิตสักหน่อย” ครูฝึกหันอธิบายกระบวนท่าดาบเสร็จก็วางดาบตรงในมือลงแล้วหยิบดาบไม้สองเล่มจากชั้นวางข้างๆ“เจ้าหนุ่มที่บอกว่าจะใช้เงินปราบสิ่งลี้ลับน่ะ ขึ้นมาบนนี้ มาสาธิตให้ทุกคนดูหน่อยสิ!” ครูฝึกหันเหลือบมองไป๋หลี่พั่งพั่งในฝูงชน แล้วโบกมือเรียกไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว เดินขึ้นไปบนแท่นประลองอย่างเชื่องช้า ก่อนจะรับดาบไม้จากครูฝึกหัน“ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ จำได้มั้ย?”ฝ่ายถูกถามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่……จำไม่ได้ครับ”“……จำไม่ได้ก็ใช้พลังแห่งเงินของนายสิ!” ครูฝึกหันหัวเราะ “ให้ฉันเปิดหูเปิดตาหน่อย ว่าใช้เงินเอาชนะสิ่งลี้ลับได้ยังไง!”“คราวนี้ฉันจะเป็นฝ่ายรุก นายก็ใช้ทักษะที่ฉันสอนไปป้องกัน ถ้าจำไม่ได้ ก็ใช้ฝีมือที่มีก็แล้วกัน!”“ครับ……”ครูฝึกหันฟาดดาบไม้ลงตรงหน้าไป๋หลี่พั่งพั่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ส่วนไป๋หลี่พั่งพั่งก็กำดาบอย่างแข็งทื่อ ทั่วร่างเต็มไปด้วยช่องโหว่ครูฝึกหันแค่นเสียง ก้าวเท้าเข้าหาอย่างรวดเร็ว ดาบไม้ในมือฟาดลงมาดุจสายฟ้าแลบ!ในชั่วพริบตาที่ดาบนั้นใกล้จะสัมผัสกับร่างของไป๋หลี่พั่งพั่ง โล่สี
