ปรี๊ด–!!!เสียงนกหวีดแหลมดังก้องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำอันดำมืด ทำลายความเงียบสงบของหอพักให้แตกกระเจิงหลินชีเยี่ยสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เหลือบมองนาฬิกาโรเล็กซ์ที่ใช้หนุนขาโต๊ะ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยตีสาม… โหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ?เขารีบลุกจากเตียงเปลี่ยนเป็นชุดทหาร มือข้างหนึ่งตบรองเท้าแตะไปยังใบหน้าอ้วนกลมของไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังหลับใหล คนหลังครางเบาๆ เลียริมฝีปากอย่างเกียจคร้าน แล้วพลิกตัวนอนต่อหลินชีเยี่ย “……”หลินชีเยี่ยคร้านจะสนใจอีกฝ่าย พลางติดกระดุมและเปิดประตูออกไป ขณะที่ประตูกำลังจะปิด เขาก็เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา“ได้ยินมาว่ามอลลี่ชอบผู้หญิง”!!!ไป๋หลี่พั่งพั่งลุกพรวดขึ้นจากเตียงดั่งถูกฟ้าผ่า ราวกับเพิ่งฟื้นจากฝันร้ายอันยาวนาน เขาผินหน้ามองไปยังเตียงอีกฝั่งที่ว่างเปล่า จึงตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น“พวกเขาบ้าไปแล้วหรือ? ผมเพิ่งนอนไปแค่สี่ชั่วโมงเอง……ชีเยี่ย พี่ชีเยี่ย!! รอผมด้วย!!”ไป๋หลี่พั่งพั่งสวมกางเกงพลางผลักประตูออกไป จึงพบว่ามีหลายคนเริ่มวิ่งไปยังสนามฝึกแล้ว เขาเกาหัวอย่างหงุดหงิดแล้วสะบัดแขนวิ่งตามไปท่ามกลางความมืด หลินชีเยี่ยวิ่งด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ยามไปถึงจุดหมาย นอกจากครูฝึกสามคนที่ยืนตัวตรงแล้ว ก็ไม่มีทหารใหม่คนอื่นอีกครูฝึกหงมองดูหลินชีเยี่ยที่มาถึงเป็นคนแรก ดวงตาฉายแววชื่นชมหลังจากหลินชีเยี่ย ทหารใหม่คนอื่นๆ ก็ทยอยมาถึง ครูฝึกหงถือนาฬิกาจับเวลาไว้ในมือ ดูเหมือนกำลังรออะไรบาง
