ชำเลืองมองชายวัยกลางคน แววตาค่อนข้างซับซ้อนเป็นทหารหน่วยรบพิเศษที่ย้ายมาอยู่หน่วยพิทักษ์ราตรีเหมือนกันงั้นเหรอ……ตอนที่ลุงจ้าวเข้าค่ายฝึกทหารใหม่ครั้งแรก เขาก็เป็นแบบนี้เหมือนกันสินะ?ครูฝึกหงพยักหน้าเล็กน้อย ละสายตาจากเจิ้งจง “ฉันจะพูดอีกครั้ง คนที่เกินเวลา……ออกมาจากแถวด้วย!”สิ้นเสียง เหล่าทหารใหม่ก็พากันเดินออกจากแถวไปกว่าครึ่ง ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ทำหน้าเศร้าเดินออกไปเช่นกัน แม้เขาจะไม่แน่ใจว่าตนเองใช้เวลาไปเท่าไหร่ แต่คาดว่าน่าจะเกินสามนาทีส่วนหลินชีเยี่ยยังคงยืนนิ่งอยู่ในแถว แม้เขาจะไม่รู้เวลาที่ใช้ไปอย่างแน่ชัด แต่ก็มั่นใจว่าไม่เกินสองนาทีเมื่อทุกคนยืนประจำที่แล้ว ครูฝึกหงก็ยื่นมือออกมา ชี้ไปที่คนในแถวเดิม“นาย นาย นาย แล้วก็นาย ออกมา ไปยืนข้างหลังสุด”เหล่าทหารใหม่ที่ถูกเรียกชื่อต่างหน้าดำ เดินคอตกไปยืนต่อแถวหลังสุดอย่างช่วยไม่ได้“คนที่ออกจากแถวเอง สะพายของหนักวิ่งรอบสนามฝึกสิบรอบ! ส่วนคนที่ฉันชี้ตัวให้ออกมา สะพายของหนักวิ่งยี่สิบรอบ! ห้ามหยุดพักจนกว่าจะวิ่งเสร็จ!”“คนที่มาก่อนภายในสามนาที พักอยู่กับที่”เสียงคร่ำครวญดังระงมมาจากกลุ่มทหาร พวกเขาเดินไปที่ข้างสนามฝึกอย่างไม่เต็มใจ แบกกระเป๋าหนักอึ้งไว้บนหลัง แล้ววิ่งวนรอบสนามฝึกที่เงียบสงัดส่วนหลินชีเยี่ยก็นั่งดูพวกเขาวิ่งอย่างสบายอารมณ์“หืม? ฉัน……ฉันสัมผัสพลังผนึกต้องห้ามของตัวเองไม่ได้แล้ว!” ทันใดนั้น ทหารใหม่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ หลินช
