“หมดเวลา การประลองสิ้นสุดลงแล้ว”เสียงของครูฝึกหยวนกังดังมาจากลำโพงภายในฐาน ดังก้องไปทั่วทุกสารทิศสมาชิกหน่วยเร้นลับที่นั่งลุ้นจนตัวโก่งอยู่ข้างสนามถอนหายใจด้วยความโล่งอก“ตกใจหมดเลย นึกว่าหัวหน้าจะแพ้ซะแล้ว” น้ำวนพูดพลางตบหน้าอกอย่างหวาดหวั่นภูตจันทราเงียบไปครู่หนึ่ง “ทำไมฉันรู้สึก… แปลกๆ?”“ฉันก็รู้สึกแบบนั้น” กุหลาบทำสีหน้าประหลาด “เหมือนโดนเวลาของหัวหน้า……”“แค่กแค่กแค่ก!!”นภาไออย่างหนัก พลางส่งสายตาให้ทุกคนสมาชิกหน่วยเร้นลับต่างพากันปิดปากเงียบ ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง ใบหน้าจึงดูเขินอายเล็กน้อยไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัว “ห๊ะ? ไหนบอกว่าชีเยี่ยชนะแล้วไง?”“ไม่นะ หมดเวลาก่อน เขายังฟันหน้ากากหวังไม่ได้” มอลลี่ส่ายหน้าไป๋หลี่พั่งพั่งกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจ แล้วชี้ไปที่แว่นตาเลนส์เดียวบนสันจมูกของตัวเอง“แต่ผมเห็นชีเยี่ยฟันดาบลงไปแล้วชัดๆ……อื้ออื้อ”หลินชีเยี่ยที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่รู้ที่มา รีบเอามือปิดปากไป๋หลี่พั่งพั่ง ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ก่อนจะลากไปยังมุมหนึ่ง ตอนนี้ไป๋หลี่พั่งพั่งดูเหมือนเด็กสาวแรกรุ่นที่ถูกคนร้ายลักพาตัวไป เขาอยากจะพูดอะไรออกไปแต่ก็ทำไม่ได้“นายเห็นหมดเลยเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอีกฝ่ายอย่างจนใจ เมื่ออยู่ในมุมลับตาคน“ครับ”“แกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วกัน”ไป๋หลี่พั่งพั่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “แต่ว่า……”“ไป๋หลี่พั่งพั่ง นายคิดว่าทหารใหม่พวกนี้เป็นยังไง?”ผู้ถูกถามใคร่ครวญสักพัก
