เมิ่งฝานยกยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “ศิษย์มิได้มีเจตนาเช่นนั้นขอรับ ทว่าตามวิสัยเดิมของศิษย์ ข้าย่อมมิคิดจะเอาตัวไปเกลือกกลั้วกับความวุ่นวายของเจ้าหญิงผู้นั้นแม้แต่น้อย แต่หากนางบังอาจล่วงเกินท่านอาจารย์ ศิษย์ย่อมมิอาจนิ่งดูดาย ต้องออกหน้าทวงคืนความยุติธรรมให้ท่านอย่างแน่นอน!”
เขายังคงรุกต่อด้วยดวงตาเป็นประกาย “แต่ท่านอาจารย์ก็ควรบอกแจ้งแก่ศิษย์สักนิด ว่าท่านกับดรุณีนางนี้มีเรื่องบาดหมางอันใดกันแน่?”
ท่านผู้เฒ่าหลินจ้องมองเมิ่งฝานอย่างจนปัญญา “เจ้าหนู ตัวแค่นี้แต่ความคิดความอ่านกลับซับซ้อนนักนะ”
เมิ่งฝานแสร้งหัวเราะแห้ง ๆ อย่างซื่อบริสุทธิ์ “ศิษย์เพียงแต่เป็นคนเถรตรงเท่านั้นขอรับ!”
ท่านผู้เฒ่าหลินทอดถอนใจหนักหน่วงก่อนจะยอมปริปาก
“ความจริงก็มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด เพียงแต่บิดาของนางยามที่ยังเยาว์วัยเคย ‘รังแก’ ข้าไว้ไม่น้อย ข้าจึงจดจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ บัดนี้บุตรสาวของเขากลับมาวางท่าโอหังถึงในซู่ซัน ข้าในฐานะผู้อาวุโสย่อมมิอาจลดตัวลงไปรังแกเด็ก แต่เจ้าที่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกับนาง หากจะออกไปสั่งสอนนางสักบทเรียน คงมิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงใช่หรือไม่?”
