“พวกนายคิดว่า ฉันสู้กับคนสวมหน้ากากพระจันทร์นานขนาดนี้เพื่ออะไร?” เสิ่นชิงจู่หรี่ตามองหน่วยเร้นลับเบื้องหน้า เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า“ฉันยอมรับ ในการต่อสู้แบบเผชิญหน้า พวกเราทหารใหม่ไม่มีทางเอาชนะพวกนายได้ แต่ตอนนี้พวกเราได้วางกับดักล้อมเอาไว้หมดแล้ว ที่นี่……พวกเราสามารถบดขยี้พวกนายจนตายได้!”เสิ่นชิงจู่ร่นถอยหลังอย่างรวดเร็ว แล้วหลบเข้าไปในอาคารหอพักด้านหลัง จากนั้นปราการอากาศหนาทึบก็ปิดกั้นทางเข้าหอพักทันที เพื่อป้องกันไม่ให้หน่วยเร้นลับบุกเข้ามา“ลำบากหน่อยแล้ว” ภูตจันทราเกาหัว มองเหล่าทหารใหม่ที่ซุ่มโจมตีอยู่ทุกสารทิศ“ห้าสิบกว่าคนเหรอ……ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีแค่สองทีมที่ซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่ ทหารใหม่เกือบครึ่งมารวมตัวกันที่นี่หมดแล้ว นี่มันแผนใหญ่ชัดๆ” นภากล่าวอย่างประทับใจสิ้นเสียง เขาก็หันไปมองหน้ากากหวัง“หัวหน้า คราวนี้นายน่าจะลงมือได้แล้วมั้ง?”หน้ากากหวังยืนนิ่ง ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอาคารหอพักเสิ่นชิงจู่ก้มมองคนทั้งห้าที่อยู่ด้านล่าง โบกมือเบาๆ“ลงมือ”ปังปังปังปัง–!!ปืนที่ติดตั้งอยู่บนหน้าต่างโดยรอบเปิดฉากยิงพร้อมกัน ปากกระบอกปืนสีดำพ่นเปลวเพลิงเจิดจ้า กระสุนนับไม่ถ้วนพุ่งราวกับพิรุณโปรย หมายเชือดเฉือนชีวิตคนทั้งห้าที่อยู่ใจกลาง!นอกจากระเบิดและกระสุนแล้ว ทหารใหม่ที่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามได้ก็ลงมือพร้อมกัน พลังที่ปั่นป่วนผสมผสานกับการโจมตีอันแปลกประหลาดหลากหลายรูปแบบ ร่วงหล่นลงมาดุจสายฝน
