่ยเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับรอยยิ้ม“ก็ไม่เลว……” หลี่อี้เฟยตอบด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น “เฒ่าแก่หลิน โปรดอย่ากดขี่ผมหนักเกินไป ผมทนไม่ไหวหรอกนะ……”“เรียกฉันว่าผู้อำนวยการ” หลินชีเยี่ยตบบ่าเขา หันหลังกลับแล้วเดินออกจากห้องขัง “ตามมาสิ ฉันจะพานายไปดูโรงพยาบาลแห่งนี้”หลี่อี้เฟยในชุดผู้ช่วยพยาบาลถอนหายใจ แล้วรีบเดินตามหลินชีเยี่ย“บริเวณนี้คือห้องพักผู้ป่วย ตอนนี้มีเพียงห้องเดียวที่เปิดอยู่ และโรงพยาบาลแห่งนี้ก็มีผู้ป่วยเพียงคนเดียว เธอชื่อนิกซ์ เกี่ยวกับอาการป่วยอะไรนั่น เดี๋ยวค่อยไปดูในใบเวชระเบียนที่ฉันเขียนไว้ก็แล้วกัน”“ส่วนฝั่งนั้นคือพื้นที่กิจกรรม เวลาปกติสามารถพาคุณยายไปดูทีวี หรือเล่นหมากรุก อย่าปล่อยให้เธอเอาแต่กอดแจกันนั่งเหม่ออยู่ในสวน ไม่อย่างนั้นโรคทางจิตจะไม่หาย แล้วยังจะกลายเป็นอัลไซเมอร์อีก……”“ตรงนี้คือห้องยา ยาพวกนี้ ให้เธอกินวันละสามครั้ง ครั้งละสองเม็ด……”……หลี่อี้เฟยรู้สึกชาไปทั้งตัวขณะฟังคำแนะนำของหลินชีเยี่ย‘ที่นี่มัน… คือที่ไหนกันแน่?’“แม่ครับ ผมหาเพื่อนมาให้แม่แล้ว ต่อไปนี้เขาจะคอยอยู่เป็นเพื่อนแม่แทนผมนะ”สุดท้าย หลินชีเยี่ยก็พาหลี่อี้เฟยมาหานิกซ์ แล้วแนะนำพร้อมกับรอยยิ้มนิกซ์จ้องมองหลี่อี้เฟยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างครู่ใหญ่ เธอก็อ้าปากค้างพร้อมเปิดปากพูดอย่างดีใจ“หลานชาย! ย่าเจอหลานแล้ว!!!”
