แอ๊ด!ประตูของหอประชุมเปิดออกอีกครั้ง หลินชีเยี่ยถือกล่องดำ เดินออกมาอย่างช้าๆหงอิงนั่งอยู่บนบันไดข้างๆ ยามเห็นหลินชีเยี่ย เธอก็ยิ้มแล้วโบกมือให้ “เสร็จแล้วเหรอ?”“ครับ”“เยี่ยมเลย” หงอิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เธอลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “แต่ว่า……ทำไมนายไม่ให้ฉันลงมือล่ะ?”“เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผม การที่ผมลงมือฆ่าเขาด้วยตัวเอง ก็ถือว่าเป็นการให้คำอธิบายกับเขาแล้ว” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจหงอิงผงะ ฆ่าด้วยมือตัวเอง……ก็ถือว่าเป็นคำอธิบายงั้นเหรอ? นี่มันทฤษฎีบ้าอะไรกัน?ซือเสี่ยวหนานเหลือบมองหลินชีเยี่ย พึมพำเบาๆ “ไอ้บ้า……”แน่นอนว่าหลินชีเยี่ยโกหก เขากลัวว่าหากหงอิงลงมือ จะต้องยิงปีศาจอสรพิษตายทันที แบบนั้นเขาก็จะไม่สามารถลงมือซ้ำได้ และหลี่อี้เฟยก็จะไม่สามารถเกิดใหม่ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าได้“แต่ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายมากเลยนะ ไม่งั้นฉันคงโดนเจ้าสิ่งนั้นหลอกแน่ กลับไปฉันจะบันทึกความชอบชั้นเอกให้นายเลย!” หงอิงยกนิ้วโป้งให้ แย้มยิ้มอย่างสดใส“แล้วพวกนักเรียนที่อยู่ข้างในล่ะ จะจัดการยังไงครับ?” หลินชีเยี่ยชี้ไปทางหอประชุมด้านหลัง“ปล่อยให้พวกเขาอยู่ในนั้นไปก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาใช้ [กระซิบห้วงฝัน] ลบความทรงจำเกี่ยวกับอสรพิษหนานต้าและนายออกไปโดยเฉพาะ จากนั้นก็สร้างความฝันใหม่ให้พวกเขา”“แล้วนักเรียนที่ตายไปล่ะ จะอธิบายยังไงครับ?” หลินชีเยี่ยอดถามไม่ได้ “แล้วคุณยังระเบิดตึกพัง
