บทที่ 107 เคล็ดวิชาต้องห้ามแห่งเผ่ามาร
‘คัมภีร์โลหิตชาด’
อักขระสี่ตัวสั้น ๆ ที่แลดูธรรมดาสามัญ ชื่อเรียกขานมิได้พิสดารเลิศเลออันใด ทว่าสำหรับเมิ่งฝานในยามนี้ ต่อให้เป็นวิถีมารระดับล่างสุด แต่มันกลับเปรียบเสมือนหยาดฝนทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนดินแห้งผาก
ขอเพียงเขาสามารถฝึกปรือวิชามารเพื่อขัดเกลาไอพรรณมารในกายให้กล้าแกร่งขึ้น การจะควบคุมดาบมารเจ็ดสิ้นสูญหรือเพลงดาบราตรีนิรันดร์ ย่อมจะราบรื่นขึ้นเป็นทวีคูณ แม้ความเสี่ยงที่จะถูกความมืดมิดเข้าครอบงำจนกลายเป็นมารจะยังคงมีอยู่ แต่หากเขามีพื้นฐานวิชามารที่ถูกต้อง เมิ่งฝานย่อมสามารถสะกดข่มและควบคุมสภาวะการกลายเป็นมารนั้นได้โดยพื้นฐาน!
ตำราในหอคัมภีร์นั้นมีกฎเหล็กห้ามนำออกภายนอก หากปรารถนาจะหยิบยืมก็จำเป็นต้องลงทะเบียนให้เป็นกิจจะลักษณะ แต่เมิ่งฝานล่วงรู้ดีว่าการศึกษาวิถีมารนั้นเป็นเรื่องต้องห้าม เขาจึงมิอาจยอมให้ผู้ใดล่วงรู้ร่องรอยได้ การลงทะเบียนจึงเป็นไปไม่ได้เลยโดยสิ้นเชิง!
เขาจึงตัดสินใจฝังตัวและเริ่มศึกษา ‘คัมภีร์โลหิตชาด’ ณ ที่แห่งนั้นในทันที
