ปข้างหน้า ดึงหอกออกมาแล้วพาดไว้บนไหล่ เขี่ยร่างของอสรพิษหนานต้าเบาๆ ยามนี้ไร้ลมหายใจแล้ว“อืม ตายจริงๆ ด้วย” หงอิงพยักหน้าอย่างพอใจ พลางยืดเส้นยืดสาย “ในที่สุดก็จบลงสักที… เหนื่อยจัง วันนี้ใช้สมองเยอะไปหน่อย ถ้าจบลงด้วยการต่อสู้แบบนี้ตั้งแต่แรกก็คงดี”เธอแบกหอกไว้บนบ่า ปีนขึ้นจากหลุมอย่างไม่รีบร้อน พลางปัดฝุ่นบนชุดนักเรียน“น้องชีเยี่ย ไปกันเถอะ พี่สาวเลี้ยงข้าวเย็นเอง!” หงอิงราวกับคิดอะไรบางอย่างออก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า“ถือว่าเป็นการฉลองที่นายจัดการภารกิจได้สำเร็จเป็นครั้งแรก… หืม?”หงอิงเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันกลับมามอง พบว่าหลินชีเยี่ยยังคงยืนอยู่ที่หลุมขนาดใหญ่นั้น“เป็นอะไรไป?” หงอิงเดินไปที่ขอบหลุม เอ่ยถามด้วยความสงสัยหลินชีเยี่ยเพ่งพินิจร่างอสรพิษหนานต้าที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า พลางขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ“ไม่ถูกต้อง…”
