ังมาจากห้องเรียนที่อยู่ไกลออกไป!หลินชีเยี่ยหยุดฝีเท้ากะทันหัน เพ่งสายตาไปยังที่ไกลๆ “พวกผู้ติดเชื้อคลั่งแล้ว!”หงอิงกระโดดขึ้นไปที่ขอบระเบียงอย่างคล่องแคล่ว สะพายหอกยาวไว้ที่หลัง หันกลับมาตะโกนบอกหลินชีเยี่ยว่า“นายไปปกป้องนักเรียน ฉันจะตามมันไปเอง!”ยังไม่ทันสิ้นเสียง เธอก็กระโดดหายวับไปจากระเบียงหลินชีเยี่ยเบรกตัว แล้ววิ่งกลับไปที่ทางเดินด้วยทักษะและระดับพลังของหงอิง การกระโดดลงมาจากชั้นห้าไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าเป็นเขากระโดดลงไปคงได้เจ็บตัวหนักแน่ๆหลินชีเยี่ยสะพายกล่องดำ วิ่งไปตามทางอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นมีนักเรียนจำนวนมากวิ่งพล่านไปทั่วด้วยความหวาดกลัว ยามนั้นมีเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดดังมาแต่ไกล“อย่าวิ่ง! ตามฉันมา! ตอนนี้ออกจากโรงเรียนไม่ได้แล้ว!” หลินชีเยี่ยตะโกนทว่าน่าเสียดายที่ในสถานการณ์โกลาหลเช่นนี้ ไม่มีใครฟังเขาเลย ทุกคนต่างวิ่งพล่านไปยังประตูโรงเรียน แต่กลับถูกกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นเอาไว้นี่คือ [น่านฟ้าไร้แดน] ที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ร่างจริงของสัตว์ประหลาดและผู้ติดเชื้อหลบหนี“เงียบ! เงียบ!”“ฟังฉันก่อน……”หลินชีเยี่ยตะโกนอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่มีใครสนใจเขา ในตอนนั้นเอง ประโยคที่เหลิ่งเซวียนเคยพูดกับเขาก่อนหน้านี้ก็ดังก้องขึ้นในหัวดังนั้นหลินชีเยี่ยจึงหยิบปืนออกมาจากกระเป๋าแล้วเหนี่ยวไกขึ้นฟ้า!ปัง!เมื่อเสียงปืนดังก้องไปทั่วทั้งโรงเรียน เหล่านักเรียนที่กำลังวิ่ง
