ล่า ประตูทั้งสองข้างถูกล็อคทั้งหมด บริเวณนี้ทั้งมืดและคับแคบ มีเพียงระเบียงด้านหน้าสุดเท่านั้นที่แสงแดดส่องถึงหงอิงเดินชิดกำแพงอย่างระมัดระวัง เพ่งพินิจชั้นนี้ภายใต้แสงสลัว“หลินชีเยี่ยบอกว่าห้องของผู้หญิงพวกนั้นอยู่ตรงไหนนะ?” หงอิงกระซิบถามเสียงเบา“นับจากห้องสุดท้ายทางทิศเหนือมาสองห้อง” ซือเสี่ยวหนานตอบหงอิงมองไปยังทางทิศเหนือ แล้วก้าวเดินอย่างเงียบงัน ซือเสี่ยวหนานจับชายเสื้อของเธอไว้แน่น ดวงตาฉายแววหวาดกลัวเล็กน้อย“พี่หงอิง เดินช้าๆ หน่อยสิ”“รู้แล้ว รู้แล้ว ยัยเด็กบ้านี่ ตอนสู้กับสัตว์ประหลาดไม่เห็นกลัว ดันกลัวความมืดซะงั้น” หงอิงตอบอย่างจนใจทั้งสองค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ประตูห้องพัก หงอิงใช้ลวดสะเดาะกุญแจอีกครั้ง ประตูก็ค่อยๆ เปิดออก…อย่างที่หงอิงคาดไว้ ไม่มีใครอยู่ในห้องทั้งสองเข้าไปในห้องพัก แล้วค้นหาอย่างรวดเร็ว“ว้าว หอพักโรงเรียนนี้ไม่เลวเลยนี่……ระเบียงก็ค่อนข้างใหญ่” หงอิงเปิดประตูแล้วเดินออกไปที่ระเบียงทันใดนั้น เธอก็พบอะไรบางอย่าง รูม่านตาพลันหดเกร็งบนราวตากผ้า นอกจากเสื้อผ้าและชุดชั้นในสีชมพูหวานแหววที่แขวนอยู่แล้ว…ยังมีผิวหนังมนุษย์บางๆ สี่แผ่นกำลังพริ้วไหวไปตามลม
