ชะงัก หันกลับมาด้วยท่าทางเขินอาย“เอ่อ……อาคารสำนักงานอยู่ตรงไหน? แล้วก็……ห้องทำงานของครูฝ่ายปกครองอยู่ที่ไหน”หลินชีเยี่ยชี้ไปทางอาคารสูงที่อยู่ไกลออกไปอย่างจนใจ “403”……“……ดังนั้น จำไว้ว่าคี่เปลี่ยนคู่คงเดิม ดูเครื่องหมายตามควอดรันต์ จำสูตรนี้ไว้ให้ดีนะ งั้นเรามาดูโจทย์ข้อถัดไปกัน……”ครูวัยกลางคนสวมแว่นตายืนอธิบายเนื้อหาในหนังสืออย่างกระตือรือร้นทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อกๆๆ!ทุกคนหันไปมองที่ประตู เห็นหลินชีเยี่ยที่หายไปนานกว่าสิบวัน ยืนนิ่งอยู่ที่ประตู ในมือถือกล่องสีดำ โค้งตัวเล็กน้อย“ขออนุญาตครับ”“หลินชีเยี่ย?” ครูคณิตศาสตร์ประหลาดใจที่เห็นเขา “ทำไมเพิ่งมา? ช่วงนี้หายไปไหนมา?”“ตาผมมีปัญหาอีกแล้วครับ ต้องนอนโรงพยาบาลสองอาทิตย์”“อย่างนี้นี่เอง……รีบเข้ามาก่อนสิ”ครูคณิตศาสตร์ดันแว่นตาขึ้น พวกเขามีนโยบายผ่อนปรนสำหรับหลินชีเยี่ย นักเรียนพิเศษที่เคยเป็นคนพิการ เพื่อไม่ทำให้เขาต้องลำบากใจมากนักหลินชีเยี่ยเดินกลับไปที่นั่งเดิมอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคนพลังจิตของเขากวาดมองไปรอบๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย“นักเรียนทุกคน เรามาเรียนกันต่อ……” ครูคณิตศาสตร์เคาะกระดานดำ ดึงความสนใจของคนอื่นๆ กลับมา แล้วสอนต่อหลินชีเยี่ยแอบลูบหูฟังเบาๆ เสียงของเฉินมู่เหยี่ยดังขึ้น“หลินชีเยี่ย สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”“ผมเข้ามาในห้องเรียนแล้วครับ” หลินชีเยี่ยกระซิบ“ผนึกต้องห้ามของนายแยกแยะพวกมันได้ไหม?
